مدیتیشن آرامش میاورد یا تنش بیشتر؟ | مضرات مدیتیشن

حتما شعارهای زیادی در مورد اثرات مدیتیشن شنیدید و اینکه اگر کسی اون رو تمرین کنه تبدیل به کوه آرامش و آگاهی و قدرت و روشن بینی میشه.

قطعا مدیتیشن اثرات مثبت زیادی داره و میتونه در خلق آگاهی بیشتر نسبت به معنویات و کاهش عجول بودن و خشم و همچنین بروز برخی از قدرتهای ماورایی (خصوصا اگر با روشهای دیگه ترکیب بشه) موثر باشه. هر چیز مفیدی در عالم قطعا مضراتی هم داره. نمیخوام در این پست راجب چیزهای خوب مدیتیشن صحبت کنم چون این اطلاعات به فراوانی در کتابها و اینترنت هست ولی میخوام راجب چیزی صحبت کنم که شاید کمتر کسی به اون پرداخته و اون مضرات مدیتیشن و مراقبه هست.

حتی یوگیها و مرتاض های بزرگ هم به مضر بودن مدیتیشن در صورتی که به طور صحیح و اصولی انجام نشه اشاره کردن. البته یه سری علائم منفی یا برون ریزی هایی که در فرآیند تصفیه درونی توسط مراقبه ایجاد میشه هم وجود داره و طبیعی هم هستن و اون رو در شاخه مضرات مدیتیشن نمیارم. منظورم از مضرات چیزهایی هست که باعث مختل شدن زندگی شخص برای مدت طولانی میشه و اون رو از زندگی عادی و روابط اجتماعی صحیح و کار کردن باز میداره.

تحقیقات زیادی نشون داده که مدیتیشن در افرادی که مبتلا به افسردگی هستن سبب وخیم شدن بیماری اونها میشه و اونها رو بیشتر درون گرا میکنه. این افراد باید از انواع شادی زای مراقبه استفاده کنن و از انواعی که باعث سکون اونها میشه و بیشتر در عوالم درونی فرو میبره خودداری کنن. برای مثال مدیتیشن هایی هست که به صورت رقص و حرکات هستن. انجام اونها در بیداری انرژیها و سرزندگی شون کمک زیادی میکنه و مشکلی نداره.

همچنین افراد ممکنه وقتی خیلی روی مدیتیشن کار کنن جریانات گرمایی زیادی رو به خاطر انتقال انرژی در بدن احساس کنن و واقعا براشون آزار دهنده هست. مدام حس کلافگی دارن و حتی خوردن چیزهای خنک هم کمکشون نمیکنه.

گاهی به خاطر افزایش حساسیت فرد به انرژی ها در اثر تمرینات مراقبه، ممکنه شخص گرفتگی انرژی رو در یک نقطه از بدنش بیشتر حس کنه. مثلا همش حس میکنه انرژی در بالای شکم جمع شده و درد فیزیکی هم داره. مدام این حس همراهش هست و هر چه قدرم تمرینات انرژیکی رو انجام میده تنها برای مدت کم حالش بهتر میشه ولی برای سایر اوقات روز همیشه اون حس فیزیکی چاکرا اذیتش میکنه. این فرد به خاطر همین مدام تحت فشار و تنش هست و هر کاری که در طول روز انجام میده به همراه آگاهی از اون درد هست. این تجربه رو هم خودم و هم افراد دیگه ای که باهام تماس داشتن زیاد داشتیم. واقعا حس آزار دهنده ای هست.

همچنین گاهی شخص موقع مدیتیشن ممکنه به یه حس بیخیالی از دنیا برسه و اگر ازش بپرسی هدفت چیه میگه واقعا علاقه ای به این دنیا ندارم چون همه چیز فانی و پوچ هست. از طرفی درست میگه و واقعا مادیات پوچ هستن ولی به جای اینکه در زمان حال باشه و از همون چیزهای فانی استفاده کنه تمام عمرش رو در یک لحظه خلاصه کرده و اون هم لحظه مرگ. ما هنوز نمردیم و برای خیلی از فعالیت هامون به همین چیزهای مادی نیاز داریم. البته یکی دیگه از دلایل بی میلی شدید به دنیا ترشح هرمونهای شادی آور و پاداش دهنده در مغز فرد مراقبه کننده هست. اون بدون اینکه هیچ کاری کنه از مغزش حس لذت رو دریافت میکنه در حالی که فرد عادی دیگه باید بره کلی کار و نوآوری کنه تا همون قدر حس پاداش در اون ایجاد شه. بنابراین فرد اولی نیازی به تلاش و پیشرفت مادی برای احساس خوشی نداره و همیشه سرخوشه. هر چند که این حالت خوب هست ولی تا وقتی که پدر پولداری ندارید که ساپورتتون کنه این نوع بی نیازی از دنیا نه تنها چیز خوبی نیست بلکه در آینده براتون مشکل ساز میشه و دیگه همه کارهای مادی رو بی ارزش میدونید و دنبال پول در آوردن نمیرید چون با یک لباس کهنه هم شاد هستید.

عده ای هم در مراقبه ممکنه دچار یادآوری خاطرات تلخ زندگی شون شن و به جای نظاره گر بودن اونها اون رو سرکوب کنن. اینکه خاطره ای رو نذارید از ذهن شما خارج شه و فقط سرکوبش کنید و به تنفسون مراقبه کنید دلیل نمیشه که از بین رفته باشه و مدام از درون شما رو میخوره و کم کم باعث تشدید افسردگی میشه. غمی که اصلا نمیدونید چرا هست.

یک مشکل دیگه که ممکنه از انجام مراقبه های طولانی پیش بیاد تنبلی هست. این افراد به یک جا نشستن و سکوت درونی عادت کردن و همونطور که اوایل، همین ساکت نشستن برای اونها سخت بوده بعدا رسیدن به تحرک براشون سخته و مدام دوست دارن در خودشون باشن و کسی کارشون نداشته باشه. این افراد در انتخاب شغل و سلایق هم مشکل دارن و تا هدف معنوی خاصی در اون نبینن نمیتونن کاری رو انجام بدن و همش میگن که چی بشه این کار. قرار نیست هر کاری معنوی باشه خصوصا کاری که قراره ازش پول در بیارید. مثلا فردی گرافیست بود و میگفت من عذاب وجدان میگیرم هی برم سر کار و طرح فتوشاپ شرکتی بزنم. پس معنویات چی؟ مشکل این هست که ما اومدیم خط کش بین مادیات و معنویات گذاشتیم و گفتیم فلان کار مادیه و فلان کار معنوی. همون شخص میتونه تو شرکت کار کنه ولی جنبه های معنوی خودش رو تقویت کنه مثلا به همکارانش احترام بذاره و زیرآبشون رو نزنه. به اونها کمک کنه تا چیزهایی که بلد هست رو یاد بگیرن و به این ترتیب بخشش رو در وجود خودش زیاد و حسادت و بدخواهی رو کم کنه. اتفاقا در چنین موقعیت هایی هست که انسان به رشد معنوی میرسه نه اینکه گوشه خونه بشینه و خودش رو در چالش های اجتماعی قرار نده و فقط مراقبه کنه.

مشکل دیگه هم که از مضرات مراقبه هست این هست که شخص گاهی بیش از همه چیز رو شل میگیره و مدام میگه این نیز بگذرد….این نیز بگذرد…..این نیز بگذرد….

بله میگذرد ولی این خودش با هدف مراقبه که زندگی در لحظه حال و لذت از اون هست در تضاد هست. برخی اون قدر به این شعار پای بند شدن که میگن زندگی هم فایده نداره و که چی بشه زندگی کنم چون زندگی هم میگذرد. این افراد عموما سابقه افسردگی هم داشتن و متاسفانه مراقبه باعث تشدید اون حالت شده و اکثرا هم غمگین هستن و لذتی از زندگی نمیبرن. بهتره به جای انجام مراقبه به کارهای هنری و شادی آور روی بیارن و مراقبه رو در سطح حفظ آگاهی از کارهایی که انجام میدن محدود کنن تا وضعشون خراب تر نشه.

از مضرات دیگه مدیتیشن رسیدن به حالت غیروابسته بودن به همه چیز هست. برای مثال معشوقشون اونها رو ترک میکنه و اصلا ککشون هم نمیگزه و میگن من به چیزی وابسته نیستم. یا مثلا وقتی از یک کار اخراج میشن با لبخند از اداره خارج میشن و اصلا هم اصراری برای بازگشت به کار ندارن. این وابسته نبودن از طرفی خیلی خوبه ولی افراط در اون باعث میشه شخص نتونه لذت چیزها رو تجربه کنه و خیلی از موقعیت ها رو الکی الکی از دست بده. افرادی هم که با این ادم سر میکنن واقعا عذاب میکشن.

از مشکلات دیگه مراقبه این هست که شما ممکنه اوایل خیلی راحت یک سری قدرت رو به دست آورده باشید و تجارب معنوی داشته باشید بعد در مراتب بعدی هی سعی دارید دوباره اون حالات رو ایجاد کنید و وقتی نمیتونید دوباره به اونها برسید افسرده و ناامید میشید و حس میکنید دارید پس رفت میکنید.