فرق مدیتیشن و خلسه

برخی از افراد ممکنه مدیتیشن و خلسه و هیپنوتیزم و … رو با هم یکی بدونن در حالی که تفاوت های زیادی دارن.

در مدیتیشن شما قراره که هوشیاری عادی تون رو حفظ کنید و اجازه ندید که به خواب برید و یا حتی ذره ای خواب آلودگی و کندی ذهن به شما دست بده. حتی گاهی امواج مغزی به سمت بالا و امواج گاما میره و که نشان دهنده افزایش هوشیاری و تمرکز شما هست و البته در افراد کمی این مرحله از امواج مغزی به صورت کنترل شده ایجاد میشه. ولی تو خلسه ما اتفاقا میخوایم ذهنمون خواب آلوده بشه و امواج مغزی اون کاهش پیدا کنه و به سمت امواج آلفا به پایین بره و به همون خاطر تمرکز ما بیشتر و بیشتر میشه.در واقع هر چه قدر ذهن ما فعالیت کمتری داشته باشه افکار کمتری به سراغ اون میان و اجازه میده ما بیشتر و بیشتر ریلکس بشیم و به خواب بریم.

مدیتیشن برای خودکاوی ساخته شده و بنابراین اینکه یک سری از افکار ما فرو خورده بشن و یک آرامش مصنوعی به ما دست بده چندان به درد نمیخوره و اتفاقا باید سراغ حالتی بریم که امکان کند و کاو افکار ما وجود داشته باشه و بتونیم خود واقعی مون رو ببینیم. بنابراین در هنگام انجام مدیتیشن حواستون باشه که به حالت خلسه و خواب آلودگی فرو نرید. حتی اینکه گاهی ممکنه تصاویری رو مشاهده کنید که چندان مطلوب نیست و نشون میده که ذهن شما به قدری وارد خلسه شده که به امواج تتا و رویا دیدن هم رسیده. برخی فکر میکنن به مرحله شهود رسیدن ولی ذهن اونها فقط داره خواب میبینه و مسلما تجاربی که مشاهده میکنن ممکنه واقعی نباشه. برای مثال افرادی بهم گفتن که موقع مدیتیشن، تونستن افرادی رو ببینن که شاید نشون دهنده هویت زندگی قبلی اونها بوده ولی اونها فقط داشتن خواب میدیدن و فرقی با رویاهای دیگه نداره و نباید خودشون رو گول بزنن.

البته گاهی در اثر فعال شدن چشم سوم در اثر مراقبه های طولانی هم ممکنه تصاویر و رنگهایی مشاهده بشن ولی فرد در حالت هوشیاری و بیداری کامل هست. نمیگم آگاهی چون ممکنه در حالت رویا گونه خلسه هم آگاه باشه و نوعی رویابینی آگاهانه رو تجربه کنه. ولی وقتی میگیم هوشیاری کامل یعنی بیداری.

در طرف مقابل مدیتیشن، خلسه در حالتی هست که اتفاقا ذهن دیگه هوشیاری کامل رو نداره ولی خواب خواب هم نیست. البته حالاتی از هیپنوتیزمهای عمیق سومنامبول رو هم داریم که شبیه خواب عمیق هستن ولی منظور ما از خلسه همون حالت بین خواب و بیداری که همه اول صبح تجربه میکنن هست. تو اون حالت ما همچنان از محیط اطرافمون آگاه هستیم ولی انگار هاله ای از خواب زدگی و مستی در ما وجود داره و نه خواب هستیم و نه بیدار. فایده اون برای هیپنوتیزم و تلقین درمانی و کارهای ماورایی ذهنی مثل تله کینزی و احضارات و …. هست. دلیل اینکه برای احضار جن ممکنه مورد استفاده قرار بگیره این هست که به خاطر ورود ذهن به حالت خلسه، امکان دریافت تله پاتی و حس کردن اثرات نامرئی اونها بهتر از حالت بیداری هست و راحت تر هم میشه چشم اختری رو موقتا باز کرد ولی در بیداری انجام اینها به مراتب سخت تره. در حالت خواب و رویا هم این کار چندان به درد نمیخوره چون ممکنه توهم ذهن ما باشه و اینکه کنترل و آگاهی نداشته باشیم ولی خلسه به ما درجاتی از کنترل و رویارویی بهتر با حقیقت رو فراهم میکنه.

مدیتیشن و خلسه با هم دیگه نقاط مشترکی هم دارن. لازمه هر دوشون تمرکز فکر هست. اولی با تمرین فکری و دومی معمولا با ایجاد آرامش جسمی. وقتی جسم آرام باشه خود به خود ذهن ما آرامتر میشه. مثل ظرفی که اگه ساکن باشه محتویات اون هم ساکن هست. در هر دو هر چه قدر توجه ما به جزئیات بیشتر باشه تمرکز ما بالاتره ولی اولی در جهت افزایش هوشیاری ذهن و دومی برای عمیق تر کردن خلسه و خواب آلودگی. به طور کلی هر چه قدر تمرکز بالا تر بره امکان خواب آلودگی بیشتره و به خاطر همینه که افرادی که به تازگی دارن مدیتیشن میکنن ممکنه مست خواب بشن. تو مراقبه نباید اجازه بدیم که به خواب بریم ولی در خلسه اتفاقا باید با تمرکزی که ایجاد کردیم به ذهنمون اجازه تنبلی و خمودی بدیم.

هر دوی مدیتیشن و خلسه در جای خودشون ارزشمند هستن و بستگی داره که بخوایم در چه چیزی پیشرفت کنیم. مسلما اگر در هر دوشون وقت جداگانه بذاریم بهتره ولی اگر یک کدومشون رو هم کار کنیم مشکلی نداره و معمولا پیش نیاز هم نیستن. برای مثال ممکنه فردی به یک هیپنوتیزم درمان گر یا هیپنوتراپیست مراجعه کنه. برای اینکه مشکلات روانی خودش رو توسط خلسه درمان کنه نیازی نیست که قبلا مدیتیشن کار کرده باشه و کلا روش ایجاد خلسه و هیپنوتیزم جدا هست. البته برای افرادی که میخوان به صورت حرفه ای تمرینات ماورایی رو انجام بدن یادگیری هر دوی مراقبه و خلسه ضروریه چون خلسه اونها تنها یک چیز سطحی برای فراموشی ضمیر خودآگاه نیست و قراره باهاش کارهای فعال مثل احضارات رو انجام بدن که علاوه بر ورود به خلسه، به حفظ تمرکز بالا هم نیازمنده و بنابراین باید درجاتی از کنترل و عدم کشش ذهنی به اتفاقاتی که قراره بیفته رو داشته باشن وگرنه خیلی راحت ممکنه جذب پدیده ها بشن و یا کلا اتفاقی بیفته که تمرکزشون به هم بخوره و از همون خلسه عادی هم بیرون بیان.

هر دوی مدیتیشن و خلسه ممکنه خطراتی داشته باشن. مدیتیشن نادرست میتونه باعث ایجاد الگوهای ذهنی مخرب و بروز تنش ها و تشدید افسردگی ها بشه. خلسه به خودی به خودی خطرناک نیست ولی اگر تلقینات به صورت اصولی و بهینه نباشه تاثیرگذاری کمی داره. خوشبختانه چیزهایی که خیلی عجیب و مغایر با اعتقاد درونی فرد باشه در طی خلسه وارد ضمیر ناخودآگاه طرف نمیشه و از این جهت مشکلی نداره ولی در مورد کارهای ماورایی که با ورود به خلسه میشه باید خیلی مراقب بود. برای مثال اگر فرد در پایان مراسم احضار جن و … از خلسه خارج نشه و یا حواس اختری خودش رو غیرفعال نکنه ممکنه در اوقات عادی روز هم تو همون حالت بمونه و مدام دچار توهم های بصری و شنیداری شه و یا اینکه فکرش با مراسمی که انجام داده بمونه و امکان درگیری ذهنی و انرژیکی خودش رو با موجوداتی که باهاشون کار میکرده فراهم کنه.