رشد معنوی و دردهای جدید

ممکن است به اشتباه تصور کنیم که یک فرد معنوی که دارای پیشرفت روحی بالا است همواره باید در شادمانی درونی غرق بوده و مدام در عوالم مختلف پرسه بزند و شهد عشق درونی را بچشد. در نظر ما او از همه چیز رها شده و دنیای فانی برای او بی معنا گشته. هیچ اتفاقی نمی تواند خم به ابروی او بیاورد چون او به چیزی وابسته نیست و به همه مشکلات لبخند می زند.

مشخصات بالا هر چند تا حدودی از ویژگی های یک فرد با کمالات روحی است ولی مرا بیشتر یاد معتادانی می اندازد که تازه مواد مخدر مصرف کرده و از غم دنیا فارغ شده اند. برای خودشان دل خوشند و دنیا را آب ببرد آنها را خواب می برد. به مشکلات لبخند می زنند چون می دانند هنوز هم مقداری ماده مخدر در جیبشان دارند که در سختی ها مصرف کنند و مجددا کوه استقامت و بردباری شوند.

بنابراین فرق بین یک انسان معنوی با یک معتاد سرخوش فرا تر از اینهاست. کاری با این مسئله ندارم که منشا شادی و دل خوشی آنها از زمین تا آسمان متفاوت است. اولی به خاطر تزکیه درونی و دل کندن از مادیات و رسیدن به آرامش و اغنای درونی، شادمان است و دومی با وجود مشکلات روحی وحشتناک به خاطر مصرف مواد به بی خیالی و خوشی موقتی رسیده است. ولی این موضوع بحث ما نیست…

یک فرد معنوی و بیدار شده کاملا از این موضوع آگاه است که انسانهای زیادی در سراسر جهان رنج می کشند و زندگی خوشی ندارند. غم اطرافیان و مشکلات بارز جهان اجازه نمی دهد یک انسان معنوی همواره شادمان باشد. برعکس ممکن است از مشاهده این همه رنج، خود به غم و ناراحتی فرو رفته و لحظه ای برای بهبود وضعیت هم نوعانش آرام نگیرد. به قول شاعر:

اگر غم را چو آتش دود بودی

جهان تاریک بودی جاودانه

در این گیتی سراسر گر بگردی

خردمندی نیابی شادمانه

در شهری بیماری مسری صدها نفر را کشت. عارفی در آنجا زندگی می کرد و شاگردان زیادی داشت. او طاقت آن را نداشت که بداند چند نفر در شهر به خاطر بیماری مرده اند. بنابراین به شاگردانش سپرده بود که در این باره خبری به او ندهند و فقط تا می توانند به بازمانده ها کمک کنند. روزی پیرزنی به نزد عارف رفت. شاگردی که کنار عارف بود اشاره کرد که در مورد آمار کشته شده ها چیزی نگوید. پیرزن هم گفت من هم نمی خوام آمار را بگویم وگرنه اگر میخواستم بگویم میگفتم که صدها نفر تا به حال مرده اند. عارف با شنیدن این خبر چنان ناراحت شد و قلبش شکست که در جا فوت کرد.

آگاهی معنوی دلسوزی و مسئولیت پذیری می آورد. به شما یاد می دهد که دیگران بخشی از شما هستند و غم و دردهای آنها، غم شما هم هست ولو در آن طرف دنیا باشند.

اینکه فردی در بیابان عریان بگردد و ادعای عرفان کند و بود و نبودش برای بقیه فرقی نکند عارف نیست….انسان روشن شده نیست….صرفا در جهل خودش گرفتار شده و مردم را هم به اشتباه می اندازد.

وقتی به درجات بالای معنویت می رسید، پیشرفت و خوشحالی بقیه شما را هم خوشحال می کند چون باور دارید آنها هم بخشی از آگاهی و وجود شما هستند. اگر در یک مسابقه هر چند غیر مهم شرکت کردید و دیدید رقیب شما با کله زمین خورد و در دلتان خوشحال شدید و گفتید آخیش ضایع شد حالا من بهترم، در این صورت هنوز گرفتار منیت و اسارت روحی هستید و نه تنها خودتان را از بقیه جدا میسازید بلکه به صفات حسادت و بدخواهی هم مزین هستید!!!! اگر حریف شما واقعا مهارت بیشتری دارد چرا او نبرد؟

خوبی کردن، زوری نیست. بعضی ها زور می زنند خوب باشند و آخر سر چنان گندی بالا می آورند که ای کاش اصلا خوبی را شروع نمی کردند. نیت مثبت و کمک باید از درون و به خاطر افزایش آگاهی برخیزد و نه از سر اجبار و تکلیف و خودنمایی….فردی که درجه معنوی بالا دارد به صورت خودکار دوست دارد کمک کند و مسبب خیر رسانی به دیگران باشد.

همچنین به دلیل بالا رفتن حساسیتشان، نسبت به انرژی های اطراف و احساسات و افکار اطرافیان، واکنش پذیری بالایی دارند و این می تواند کمی برای آنها آزار دهنده باشد ولی از طرفی محرکی است برای اصلاح بیشتر خود و درک وضعیت روحی سارین و کمک به آنها.