

دورآگاهی توانایی آگاهی از وقایع یا موقعیت ها در مکان های دور است. این پدیده یکی از پدیده های فوق طبیعی است که هنوز به طور کامل درک نشده است.
در این مقاله، به بررسی مفهوم دورآگاهی، تاریخچه آن، شواهد علمی مربوط به آن و کاربردهای احتمالی آن خواهیم پرداخت.
دورآگاهی به توانایی دریافت اطلاعات از طریق حواس فیزیکی تعریف می شود. این اطلاعات می تواند شامل وقایع یا موقعیت هایی باشد که در حال حاضر در حال وقوع هستند، یا حوادثی که در گذشته اتفاق افتاده اند، یا حتی موقعیت هایی که در آینده اتفاق خواهند افتاد.
دورآگاهی می تواند به روش های مختلفی انجام شود. برخی از افراد معتقدند که دورآگاهی از طریق کانال های روحی یا انرژی انجام می شود. برخی دیگر معتقدند که دورآگاهی از طریق امواج مغناطیسی یا سایر اشکال انرژی انجام می شود.
اعتقاد به دورآگاهی قدمتی طولانی دارد. این پدیده در بسیاری از فرهنگ ها و ادیان مختلف از جمله فرهنگ هندو، فرهنگ بودایی، فرهنگ چینی و فرهنگ آفریقایی وجود دارد.
در غرب، اعتقاد به دورآگاهی در قرن نوزدهم با ظهور جنبش نیو ایج دوباره احیا شد. این جنبش به مطالعه و تمرین پدیده های فوق طبیعی، از جمله دورآگاهی، علاقه مند بود.
در قرن بیستم، تحقیقات علمی زیادی در مورد دورآگاهی انجام شد. این تحقیقات توسط سازمان های مختلفی از جمله دانشگاه ها، دولت ها و مؤسسات خصوصی انجام شده است.
شواهد علمی مربوط به دورآگاهی بسیار متناقض است. برخی از مطالعات نشان داده اند که شواهدی برای وجود دورآگاهی وجود دارد، در حالی که برخی دیگر نشان داده اند که شواهدی برای وجود دورآگاهی وجود ندارد.
یکی از مطالعات برجسته در مورد دورآگاهی، مطالعه ای است که توسط دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۷۴ انجام شد. در این مطالعه، دو نفر در اتاق های جداگانه قرار گرفتند و از آنها خواسته شد که کارت های روی یک میز را حدس بزنند. یکی از افراد کارت ها را می دید و دیگری سعی می کرد آنها را حدس بزند.
نتایج این مطالعه نشان داد که فرد دوم توانست با دقت بیشتری کارت ها را حدس بزند. این مطالعه نشان داد که ممکن است برخی از افراد توانایی دورآگاهی داشته باشند.
با این حال، بسیاری از مطالعات دیگر نشان داده اند که شواهدی برای وجود دورآگاهی وجود ندارد. به عنوان مثال، یک مطالعه که توسط دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۸۷ انجام شد، نشان داد که افرادی که ادعا می کردند توانایی دورآگاهی دارند، در حدس زدن کارت ها عملکردی مشابه افراد عادی داشتند.
پس در مجموع، شواهد علمی مربوط به دورآگاهی بسیار متناقض است.
اگر دورآگاهی یک پدیده واقعی باشد، کاربردهای بالقوه زیادی برای آن وجود دارد. به عنوان مثال، دورآگاهی می تواند برای موارد زیر استفاده شود:
• تشخیص بیماری: دورآگاهی می تواند برای تشخیص بیماری در افراد استفاده شود. به عنوان مثال، یک پزشک می تواند با استفاده از دورآگاهی، وضعیت داخلی بدن بیمار را مشاهده کند.
• پیش بینی وقایع: دورآگاهی می تواند برای پیش بینی وقایع استفاده شود. به عنوان مثال، یک شرکت می تواند با استفاده از دورآگاهی، بازار بورس را پیش بینی کند.
• حل مشکلات: دورآگاهی می تواند برای حل مشکلات استفاده شود. به عنوان مثال، یک محقق می تواند با استفاده از دورآگاهی، پاسخ سوالات علمی را پیدا کند.
البته، این فقط چند کاربرد احتمالی دورآگاهی است. اگر دورآگاهی یک پدیده واقعی باشد، کاربردهای بالقوه بیشتری برای آن وجود دارد.