خود را خیلی جدی نگیریم

هر انسانی ارزشمند است. ولی نه الزاما برای افراد دیگر. محتوای این پست ممکن است کمی تلخ باشد بنابراین خواندن آن برای افرادی که منیت یا ایگوی بالایی دارند توصیه نمی شود.

اگر بگویم دندان درد همسایه شما از فوت خود شما برای او بیشتر اهمیت دارد چه می گویید؟ خود شما وقتی خبر فوت یکی از فامیل های دور خود را چنانچه صمیمیت خاصی با او نداشته باشید بشنوید آیا همراه او نابود می شوید؟ یا اینکه کمی تاسف خورده و دوباره به کارهای روزمره خود می رسید؟

افراد زیادی را می شناسم که حتی اگر فامیل درجه دو آنها که عمری با ایشان خاطره دارند فوت کنند در صورتی که مراسم عروسی همزمان با آن پیش بیاید ترجیح می دهند به عروسی بروند تا مراسم ختم (حتی اگر شده مخفیانه). یک چنین افرادی هیولاهای بی رحم نیستند بلکه قشر کاملا عادی از جامعه را تشکیل می دهند.

کسانی که در بهشت زهرا کار می کنند طبق گزارشاتی که مصاحبه گران از آنها تهیه کردند حتی اگر یک فامیل درجه یک فوت کند حداکثر زمان سوگواری شدید بازماندگان به طور میانگین فقط ۴۰ روز است. البته پذیرش مرگ باید برای یک انسان سالم، سریع اتفاق بیفتد و اگر مدت زمان ماتم و سوگواری بیشتر شود فرد دچار افسردگی شدید می گردد. چیزی که در مورد مردگان نباید فراموش شود ادامه انجام خیرات و طلب آمرزش است که این بحث کاملا جداگانه ای است.

بنابراین اگر حتی مرگ ما بعد از مدتی برای دیگران عادی شود پس چرا باید احساس کنیم ما مرکز جهان هستیم و همه باید به ما توجه کنند؟ البته انواعی از اختلالات روانی وجود دارند که شخص فکر می کند بقیه مدام در حال فکر کردن و تماشای او هستند که خب همان طور که از نام این حالت پیداست این یک اختلال است و نشانه بیماری ذهن و نه انعکاس کننده واقعیت محض بیرونی.

در نقاط مختلف جهان هزاران نفر بنا به دلایل گوناگون فوت می کنند و یا کشته می شوند. هیچ کس هم از مرگ آنها با خبر نمی شود. بنابراین خود را اذیت نکنید و خود را چندان جدی نگیرید. شاید والدین شما حساسیت بالایی در مورد شما داشته باشند ولی برای سایر افراد، حتی وجود خود شما در جمع هم چندان مهم نباشد. بسیاری از والدین از تحصیلات بالای فرزندان خود و موفقیت های آنها خوشحال هستند و به هر کس که می رسند این موفقیت ها را بازگو می کنند. واکنش ذهنی مخاطب معمولا یکی از حالات زیر است:

– این چه قدر پز می دهد. به من چه؟
– چه قدر این ندید بدید است.
– خب باشد…
– (کشیدن خمیازه)
– حسادت
– حالا که دکتر است بیاید این نسخه مرا رایگان بنویسد

یعنی والدینی که به خاطر پز دادن به افراد فامیل و دوستان، کودک آزاری های شدید می کنند و فرزند خود را مجبور می کنند درس بخواند و موفق شود تا در فامیل بدرخشد واقعا انتظاری بیش از واکنش های بیان شده دارند؟

هیچ وقت برای دیگران زندگی نکنید. ممکن است حتی بود و نبود شما برای آنها فرقی نکند مگر اینکه قدیس، سلبریتی و فرد تاثیرگذار جهانی باشید. البته بسیاری از قدیسان در زمان خود نه تنها معروف نبوده بلکه گاهی مورد نفرت و انکار بودند. چه بهتر که نام نیک و خدمات انسانی شما جاودان بماند.

شاید به این فکر می کنید که شاید جنس مخالفی پیدا شود که عاشق شما شود. بگذریم که بسیاری از آنها هوسی موقتی بوده و گاهی این رابطه چند روز هم طول نمی کشد و یا شخص شما را آن قدر ناکافی می داند که همزمان با چند نفر در ارتباط است. ممکن است شما برای معشوق خود خودکشی کنید ولی او حتی اسم شما را هم به خاطر نیاورد. روزانه افراد زیادی (مخصوصا خانمها) به همین سایت در قسمت فال (که دیگر فعال نیست) پیام می دهند که “آیا معشوق من برمیگردد؟ او رفت و پشت سرش را هم نگاه نکرد…”. بله رفته و نگرانی و عشق شما به او ربطی ندارد. او انسانی مستقل است. شاید نامردی کرده ولی به هر حال حتی برای او هم مهم نبوده اید.

ولی هزاران بار تایید می کنم که ارزش شما را افراد دیگر حتی معشوق بر باد رفته شما هم تعیین نمی کند همان طور که شما هم تعیین کننده ارزش حتی یک مگس نیستید. از نظر ما مگس ها موجودات بی خودی هستند ولی وجود آنها در اکوسیستم و چرخه حیات لازم است هر چند که ما نقش آنها را درک نکنیم.

تنها کسی که شما واقعا برای او مهم هستید خود شما هستید بنابراین این می تواند خبر خوبی باشد چون دیگر نگران نظرات و دیدگاه های دیگران نیستید. معمولا وقتی کسی حرفی به شما می زند اگر حرف منفی باشد صفات منفی خود را به شما فرافکنی کرده و مشکل با خود او است. اگر هم صفات خوب شما در نظر او آمد به این دلیل است که او هم در درون خود چنین ویژگی های مثبتی را دارد که قادر به مشاهده مستقیم آن نیست و شما فقط آینه ای برای دیدن بخشی از او هستید. پس هر طور صلاح دانستید زندگی کنید.

خود را عمیقا دوست بدارید چون هیچ کس نمی تواند عشقی که شایسته آن هستید را به شما بدهد مگر خودتان.