تجربه ماورا – دوست فکرخوان من (نوشته مازیار)

وقتی دبیرستان بودم یه دوستی داشتم که به ابجد و ماورا خیلی علاقه داشت. زیاد با کسی نمی گشت ولی چون کنار من می شست با هم دوست شده بودیم. یه روز دیدم کاغذی دستشه و حروف و اعدادی توش نوشته شده. گفتم این چیه؟ گفت دارم برای یکی فال ابجد می گیرم ببینم با هم ازدواج خواهند کرد یا نه. خندم گرفت گفتم مگه میشه؟ گفت آره. گفتم دیگه چه کارای میشه با ابجد کرد؟ گفت زیاده ولی هنوز بلد نیست. یه نرم افزار تو سی دی بهم داد و گفت اینو برو ببین. آموزش ابجد هم داره. وقتی سی دی رو تو خونه باز کردم دیدم هم دعا توشه هم آموزش فال ابجد. دعاهای خاص و نایابی داشت مثلا اونی که میگه فلان دعا روی بال جبرئیل نوشته شده و هر کی اون رو بخونه دعاش برآورده میشه. بیشتر سرگرم این دعاها بودم و علاقه ای به ابجد نداشتم چون به نظرم یه کم منطقی نبود. اون موقع دختر فامیلمون رو دوست داشتم. گفتم منم فال بگیرم ببینم میتونیم به هم برسیم یا نه. جوابش منفی دراومد. الان که ده سالی هست از اون ماجرا میگذره واقعا هم دختره با کس دیگه ازدواج کرد. روش محاسبش یادم نیست ولی مثل اینکه باید حروف اسم ها رو جداجدا می کردی و به عدد تبدیل می کردی و بعدم تقسیم. ببخشید می دونم چیزی دستگیرتون نشد چون واقعا یادم نیست چه طوری بود ولی راحت بود.

چند مدت بعد دیدم همون دوستم رفته تو کار فکرخوانی. گفت بیا تمرین کنیم فکر هم رو بخونیم. گفتم باشه. گفت به ترتیب به چند تا غذا فکر کن و اونها رو یادداشت کن. بعد چشمهاش رو بست و می تونم بگم بیشترش رو درست گفت. کفم بریده بود. نوبت من شد. فکر کنم از ده تا فقط یکیش رو اونم شانسی درست گفتم. با هم دیگه چند مدت تمرین کردیم تا اینکه فکرخوانی منم بهتر شد. ولی اون همیشه از من جلوتر بود. حتی می تونست بگه من دیروز چه کارایی کردم. دیگه کم کم احساس بد می کردم و دوست نداشتم کنار من باشه. نمی خواستم این قدر راحت فکر منو بخونه. ولی گفت نترس علم غیب نداره که. فقط چیزهای محدود رو می تونه بفهمه. دبیرستان تموم شد و من هم چون مشوقم اون بود و دیگه ندیدمش تمریناتمم دیگه ادامه ندادم تا اینکه این چند مدت اخیر دوباره شروع کردم تمرین فکرخوانی. کارت های زینر رو درست کردم و باهاشون تمرین می کنم. کارت زینر همونایی هستن که چند تا علامت روشه مثل جمع و ستاره و دایره. ولی آخرش خیلی خسته میشم.