تجربه ماورایی – نجات پسرم از شیطان پرستی (نوشته محمود)

من زیاد بلد نیستم خوب بنویسم فقط خواستم مسائلی که برای پسر جوانم اتفاق افتاده رو به شما بگم چون ممکنه درد خانواده هایی مثل من باشه. من خودم خیلی مذهبی هستم همین طور همسر و دخترم. همیشه سعی می کنیم واجباتی مثل نماز و روزه رو انجام بدیم و محرماتی مثل تهمت و غیبت رو ترک کنیم. جو خانواده ما همیشه همین بوده و هست. ولی پسرم وقتی مدرسه جدید رفت بی اعتناییش به مذهب بیشتر شد در حدی که قابل تحمل نبود. هر شب با من بحث می کرد که ما مدرن فکر نمی کنیم و خیلی به دین بی احترامی می کرد. گفت میخواد دوست دختر داشته باشه. از شنیدن این کلمه گوشام سرخ شد. می خواستم یه سیلی بهش بزنم ولی آرامشم رو حفظ کردم و سعی کردم راهنماییش کنم که فایده هم نداشت.

چند بار توی خیابون پسرم با دوست دخترش رو دیدم. اون دختر والا بگم آدم بود جن بود؟ موهای قرمز کوتاه که نصفش کچل کرده. همه جای صورتش مونجوق بود و آرایش نامتعارفی داشت. شب که پسرم اومد خونه گفتم شنیدم با هیولاها می گردی. منظورم رو گرفت و گفت به تو ربطی نداره. شام نخورد و رفت. وقتی یه روز مدرسه بود رفتم اتاقش رو گشتم. دیدم توی کشوی میزش چند تا طلسم نوشته شده و یکیش با اینکه فارسی نبود ولی کلمه ابلیس رو تشخیص دادم. داخل یکی از طلسم ها هم یه زن و مرد به یه جن سجده کرده بودن. دستام می لرزید و گفتم پسرم شیطان پرست شده.

پسرم دیگه خیلی لات شده بود. دیر میومد خونه و وقتی میومد می گفت شام خورده و می رفت اتاقش. منم یه شب دلم رو به دریا زدم و رفتم پیشش. گفتم مشکلت چیه؟ دیدم روی دستش جای زخمه. اول همکاری نمی کرد ولی آخرش گفت که می خواد آزاد باشه. نمی خواد از کسی اطاعت کنه. گفتم الان مگه آزادی؟ گفت نه ولی دارم میشم. بعد رفت خوابید. خیلی نگرانش شدم. به مادرش چیزی نگفتم چون می دونستم اوضاع رو بدتر می کنه.

چند روز بعد دیدم پسرم خوابیده و بلند نمیشه بره مدرسه. همه مون ترسیدیدم. رفتیم بالای سرش دیدیم رگش رو زده. بردیمش بیمارستان. خدا رو شکر نجاتش دادن. مادرش و دخترم گریه می کردن ولی من می خواستم با پسرم صحبت کنم. وقتی با پسرم تنها شدم گفتم چرا این کار رو کردی؟ خواستی آزاد بشی؟ این کارات به طلسمای شیطانی ربط داره؟ دیدم براش مهم نیست که اینا رو می دونم. گفت ما شیطان پرستا وقتی حقیقت رو درک می کنیم که مرده باشیم. زندگی پر از فریبه. گفتم تو که تشنه حقیقتی باید بری کتاب بخونی با علما حرف بزنی و خودتم فکر کنی. وقتی بمیری اگه هم حقیقت رو بفهمی دیگه به دردت نمی خوره.

چند مدتی که پسرم توی بیمارستان بود باهاش حرف می زدم. نذاشتم خانواده بفهمن چه عقایدی پیدا کرده. به روز پسرم گفت بابا تو تا حالا این قدر به من نزدیک نبودی. وقتی این جمله رو شنیدم گریه کردم. راست می گفت من پدر جدی و پر مشغله ای بودم. به جای اینکه به سوالای عمیق پسرم تو این سن جواب بدم فقط کار می کردم. ازش معذرت خواهی کردم و قول دادم که بیشتر براش وقت بذارم و از مطالب فلسفی و خداشناسی اون جور که زده نشه صحبت کنم چون رشته درسی خودم تو دانشگاه فلسفه بوده.

بعد از یک ماه پسرم تونست بفهمه که مردن و شیطان پرستی و طلسم نمی تونه جای مطالعه و تعقل رو بگیره. خوشبختانه خیلی رفتارش عوض شد. وقتی سال تموم شد دیگه نذاشتم اون مدرسه بره و با دوستای ناباب بگرده. اگه بچه های ما توی یه سنی مشکل اعتقادی پیدا می کنن به جای تنببه و توبیخ باید راهنمایی شن. باور کنید بچه های امروز درک خیلی بیشتری نسبت به خیلی از ماها دارن.

التماس دعا