بررسی جوانب مقوله مرگ موقت (نوشته محمد.و)

سلام به دوستان حقیقت جوی خود
یکی از مباحث شیرین و جذاب برای من خواندن سرگذشت افرادی میباشد که به صورت موقت فوت کرده اند و بسته به زمان احیای مجددشان که از چند لحظه تا چند روز ویا چندین ماه در موارد کما اتفاقات و تجاربی را از سر گذرانده اند که همگی بر ملموس و عینی بودن آنها تاکید داشته اند.حتی بسیاری از این افراد تجربیاتشان در دوره مرگ موقت را بسیار شفافتر و واقعیتر از تجارب زندگی دنیوی میدانند.در این مقاله من سعی میکنم در وهله نخست مفهومی و تعریفی مشخص از این تجارب ارائه دهم.سپس به مقایسه آن با تجربه برونفکنی و نیز تا حدودی مقایسه با مرگ اصلی و قطعی میپردازم و نهایتا با ارائه نمونه هایی از این تجارب در افراد متفاوت و از ملیتهای مختلف در صورت اقتضا هر مورد را نیز مورد تحلیل قرار میدهم.در بین سوژه ها از موارد ایرانی نیز عنوان خواهد شد.
در ابتدا بر اساس شیوه متعارف کمی در مورد معنای لغوی و مفهوم این قضیه توضیح داده میشود.کلمه شناخته شده و مرسوم ((تجربیات نزدیک به مرگ)) یا اختصارا ((N.D.E)) میباشد هرکدام از این تک حرفهای لاتین حرف ابتدایی کلمات نزدیک و مرگ و تجربه میباشد که نیازی به نوشتن کلمات لاتین آن نمیباشد و دوستان خود اطلاع دارند.شاید نزدیکترین مفهوم اختصاری به آن ((O.B.E)) باشد که به معنی تجارب خارج از بدن یا همان برونفکنی میشناسیم.البته تجارب خارج از بدن به نظر من عام بوده و هر دو مورد خروج ارادی یا غیر ارادی را شامل میگردد.در مقابل اگر بخواهیم به درستی از کلمات و معانی هر یک استفاده کنیم برونفکنی خاص مواقعی است که به طور ارادی سعی در خروج از بدن داشته باشیم.واژه فکنی یا افکندن منصرف از حالت غیر ارادی است.اینکه اولین مورد تجربه در چه زمانی بوده مسلما به قدمت تاریخ باید بدنبالش گشت.ولی افلاطون در کتاب خود با نام جمهوری به یک مورد مرگ موقت اشاره نموده است ویا کتاب معروف مردگان تبتی که در قرن هشتم میلادی نوشته شده مطالبی در این مورد دارد.به هر حال از نخستین پیشگامان معاصر شناخته شده دکتر ریموند مودی است که یک رووانپزشک امریکایی بود و در سال ۱۹۷۲ در کتاب زندگی بعد از زندگی برای اولین بار کلمه تجربیات نزدیک مرگ را بکار برد.وی سالها در این مورد با صدها سوژه دیدار و گفتگو کرد.و سعی میکرد با شناسایی افرادی که تجربه خویش را بدلیل غیر قابل باور بودنش با دیگران در میان نگذاشته بودند و دچار فشاری روحی از این اسرار بودند به کمکشان شتافته و این اطمینان را بدهد که وی شنونده خوبی برایشان میباشد و باورشان دارد.در واقع گرچه اصولا افراد اینچنینی پس از تجربه استثنایی خویش دچار تحولی عظیم در شخصیت و اعتقادات و حتی اعمالشان شده اند ولی این نکته مهم است که بدانیم چنین تجربه ای آنقدر بزرگ و خاص میباشد که بخشی از این افراد در مراجعت به زندگی دوباره نتوانسته اند تناقضات ذهنیشان را برطرف کنند و دچار افسردگی و حتی خودکشی شده اند.بیشترین دلیل بخاطر تجارب بسیار زیبا و احساسات مافوق تصوری بوده که آنها به عینه لمس کرده اند و بدیهیست از آن شرایط و محیط زیبا دوباره به بند تنگ تن در آمدن برایشان زجری طاقت فرساست.ولی نهایتا پس از مدت زمانی یک یا چندساله با کمک اشخاصی مانند مودی و فرشتگان راهنما و در راس همه نور کائنات و خداوند اکثرا خود را پیدا کرده و تحولاتی عظیم و ماورایی را در زندگی خود بدست آورده اند.آیا این افراد نور چشمی خدا بوده اند؟آیا خاص و قدیس بوده اند؟خیر در بین آنها از بدترین گنهکاران گرفته تا انسانهایی نیکو یافت میشود.هیچ کدامشان خود را برتر و سزاوارتر از دیگران ندانسته اند.فقط معتقدند انتخاب شده اند.امیدوارم این بخش خیلی خشک و خسته کننده نبوده باشد.سعی کردم از موارد مفصل پرهیز کنم و شمه ای از این مبحث را مختصرا خدمت دوستان بیان نمایم در قسمتهای بعدی مطالب به مراتب خواندنیتر خواهد شد.مانند همیشه خوشحال میشوم خلاقانه مطالب را با ایده های تان به چالش بکشید.و حتی اگر دلیلی بر انکار این موارد دارید مطرح نمایید تا به نتیجه ای منصفانه و مدلل برسیم.