اثر هیپنوتیزم بر مغز

حتما براتون سواله که هيپنوتيزم چه اثری روی مغز ما می ذاره که می تونيم کارهای شگفت انجام بديم؟

شخصی که هيپنوتيزم می شه ظاهرا هوشيار نيست و يکی از نشانه های بارزش اينه که حرکات غير ارادی چشمان کمتر می شه و حتی اگه در عمق های عميق خلسه باشه لازمه که بهش يادآوری شه که پلک بزنه. کسی که اون شخص رو نگاه می کنه تصور می کنه که طرف ديگه حواسش نيست و با جهان فيزيکی قطع رابطه کرده در حالی که اون آدم توجه بسيار زيادی به اطراف داره.
در مقايسه با ذهن معمولی، بسياری از بخش های مغز شخص هيپنوتيزم شونده بيدار می شود. تنها يک بخش از مغز هست که به خواب می رود و آن بخش آگاهی از خود است.

وقتی که شخص هيپنوتيزم می شود می تواند عميقا بر تصويری که خود ساخته يا تحت دستور ديگری به وجود آورده است تمرکز کند ولی نمی تواند خود را قسمتی از آن تصوير بداند. در واقع آنها خود را فراموش کرده و نمی توانند قضاوت نرمال داشته باشند. به همين دليل است که آنها در موقعيت هایی که حتی قبلا از آن می ترسيدند قرار گيرند و بازه وسيعی از تلقين ها را تحمل کنند.

يکی از حالات عجيبی که بر شخص در حال خلسه عميق رخ می دهد اين است که می تواند جزئيات گذشته را حتی از زمان زايمان از شکم مادر به ياد آورد. از اين حالت در شناسایی چهره قاتل و سارق در جرم شناسی نيز استفاده می شود. البته گاهی نيز می توان کاری کرد که شخص حافظه خود را از دست دهد و وقايعی را نيز فراموش کند. اين مورد در بهبود افراد از شکنجه های روانی مربوط به تجربه خاطرات تلخ گذشته بسيار کمک کننده است. گفته می شود که حافظه جایی نمی رود و واقعا فراموش نمی شود بلکه تنها از دسترسی آگاهی شخص خارج می شود. حتی می توان کاری کرد که طرف نام خود را فراموش کند. در يک آزمايش به سوژه تلقين شد که عدد ۶ را از ياد ببرد به طوری که آن زن نمی توانست فاصله خالی بين عدد ۵ و ۷ را پيدا کند.

همچنين در هيپنوتيزم امکان ايجاد حالات غير طبيعی فيزيکی هست. برای مثال می توان کاری کرد که سوژه هيپنوتيزم شونده تصور کند که يک دست و پا و … او بسيار سنگين می شود و حتی حس نمی شود. گویی که به بدن تعلق ندارد.
تحقيقاتی که در دانشگاه Geneva در Switzerland انجام شد نشان داد فعاليت ذهنی ۱۲ داوطلب که توسط هيپنوتيزم دستشان فلج شده بود اندازه گيری شد. نتيجه اين شد که فعاليت کورتکس حرکتی راست مغز که مسئول حرکت سمت چپ بدن است توسط بخشی از مغز که precuneus ناميده می شود جلوگيری می شود (همان قسمتی بود که در حذف آگاهی از خود در قسمت بالا نقش داشت). اين بخش از مغز در حافظه شخصی و تصور ذهنی نقش دارد. اين نشان می دهد که چرا دستورات هيپنوتيزم کننده که به زبان خيلی واضح و تصويری بوده به عنوان حقيقت پذيرفته شده است. بخش precuneus به بخش حرکتی مغز دستور داده است که نمی تواند حرکت کند و آن هم پيام حرکت را به دست ارسال نکرده است.

همچنين عکسبرداری از مغز در افراد در هنگام قبل و بعد از هيپنوتيزم نشان داده است که خلسه موجب می شود که جريان خون به بخش پس سری مغز بيشتر فرستاده شود و آگاهی ما معلق شود. در همين حين فعاليت cortical arousal که مسئول هوشياری و .. است خاموش تر می شود. اين موجب باز تر شدن ذهن می شود و تلقينات بدون آنکه مورد آناليز قرار بگيرند مورد قبول ما قرار می گيرند.