انتقال ماورایی اطلاعات در جانداران توسط ناخودآگاه جمعی | رزونانس مورفیک

رابرت شلدریک محققی است که با آزمایش های خود نشان داده است ارتباط روانی و ماورایی بین هر گونه ای از موجودات زنده که در تکامل هستند وجود دارند.
(گونه عبارت است از مجموعه ای از جانداران که قابلیت جفت گیری با یکدیگر و تولید مثل سالم نسل بعدی را دارند).

شلدریک بیشتر به عنوان مطرح کردن تئوری رزونانس مورفیک معروف است. او یک عدد موش را داخل ظرف آب مخصوصی انداخت و به او فرار کردن سریع را به تدریج آموخت. موشهای بعدی که وارد تله می شدند سریع تر از موش اولی می توانستند یاد بگیرند چگونه فرار کنند. موش هایی هم که در نقاط دیگری از جهان به طور همزمان مطالعه می شدند پس از آزمایش شلدریک سریع تر از تله آبی فرار می کردند. بنابراین اطلاعات فرار کردن از تله در بین گونه موشها به صورت ماورایی در آن طرف جهان هم رد و بدل شده بود.

آزمایش او مشابه آزمایش صدمین میمون است. وقتی میمون صدم از جزایر اقیانوس آرام یک چیز جدیدی را یاد می گرفت آن چیز بین افراد دیگر همان گونه هم بدون تماس با میمون اصلی فرا گرفته می شد و نوعی ارتباط نامرئی و روانی بین کل آن گونه ها وجود داشت.

شلدریک معتقد بود که این یکی دیگر از آزمایشات اثبات وجود رزونانس مورفیک در بین گونه های مختلف است و هر چه قدر تعداد بیشتری از گونه ها یک چیز را یاد بگیرند انتقال ماورایی آن راحت تر و سریع تر است.

هر چند که گفته های شلدریک در بین دانشمندان دیگر با انتقاد مواجه شد ولی نظریات او شالوده ایده ناخودآگاه جمعی در دکتر کارل یونگ شد. ناخودآگاه جمعی به گفته یونگ شامل همه آرکی تایپ ها و موضوعات روانی است که در انسانها قابل به ارث رسیدن است و با ناخودآگاه فردی تفاوت دارد. شلدریک یک قدم از این باور فراتر بود و اعتقاد داشت این ناخودآگاه جمعی در حال آپدیت شدن و باروری اطلاعات جدید در هر لحظه و زمان است و چیزهای جدیدی که یک فرد می آموزد می تواند به ناخودآگاه سایر افراد هم برسد که در پست ارتباط ذهن افراد و اختراعاتی که همزمان در ذهن چند نفر بوده است بیشتر در مورد آن بحث شده است.

بر اساس نظریه رزونانس مورفیک شلدریک، اطلاعات جدید هر گونه قابل به ارث رسیدن هم می باشد. یعنی خصوصیات قابل به ارث رسیدن فقط در داخل ژن موجودات زنده قرار ندارد بلکه حافظه ای مجزا هم می تواند بر اساس رزونانس مورفیک به نسل بعدی برسد. بنابراین هر نسل علاوه بر اینکه از حافظه جمعی نسل قبلی برخوردار است می تواند با رفتارهای خود بر حافظه جمعی نسل های بعدی هم تاثیرگذار باشد.

در بین انسانها این توانایی هم دیده می شود. آیا توجه کرده اید که اگر برگه امتحان را در اواسط جلسه امتحان حل کنید راحت تر از ابتدای جلسه است؟ (البته اگر از همان ابتدا به سوالات نگاه کرده باشید ممکن است فرصت کافی را به ناخودآگاه خود داده باشید تا اطلاعات را به ذهن شما بفرستد و با حالت رزونانس مورفیک که ضمیرهای ناخودآگاه دیگر را هم درگیر می کند تفاوت دارد).

البته خود شلدریک آزمایش جداگانه ای را برای اثبات انتقال اطلاعات بین ضمیرناخودآگاه انسانها انجام داده است. او دو گروه داوطلب را انتخاب کرد و از آنها خواست حدس بزنند چه کسی قرار است به آنها تلفن کند. در یک گروه، مخاطبین افراد آشنا بودند و در گروه دوم افراد غریبه بودند که قرار بود زنگ بزنند.

نتیجع این شد که میزان درستی حدس ها در گروه اول ۵۳ درصد (بسیار بالاتر از شانس) و در گروه دوم ۲۵ درصد ( یعنی شانسی) بوده است. این نشان می دهد که هر چه قدر روابط عاطفی بین دو نفر بیشتر باشد امکان انتقال اطلاعات در ضمیر ناخودآگاه آنها بیشتر است.

شلدریک آزمایش را یک مرحله فراتر برد و از افراد خواست میزان اطمینان خود به جواب را هم بگویند. یعنی بگویند آیا از جواب مطمئن هستند یا مطمئن نیستند یا کلا شانسی گفته اند. این بار نتایج تغییرات زیادی نشان داد و مواقعی که افراد از جواب خود مطمئن بودند ۸۲ درصد مواقع جواب درست داده بودند و وقتی اطمینان کمتری داشتند ۳۵ درصد و وقتی شانسی جواب می دادند ۲۵ درصد مواقع درست جواب داده بودند.

او این آزمایش را در بین افرادی که کیلومترها با هم فاصله داشتند هم انجام داد و باز هم نتایج مثبتی گرفت و فاصله نقشی در انتقال روانی پیامها ندارد. بخشی از این انتقالات به قدرت شهود افراد بستگی دارد. فکر کردن زیاد و وسواس به خرج دادن در حدس جواب باعث کاهش احتمال درست گفتن می شود و به همین دلیل افرادی که برای بار اول در این آزمایش شرکت می کردند و یا از نحوه کار تازه باخبر می شدند درصد بیشتری احتمال درست گفتن جواب در آنها دیده شد.