۷۸۶، سلام به همه مخلوقاتِ پروردگارم,

چند ماه پیش یکی از خویشان که باهم رابطه صمیمانه‌ای داشتیم، به منزلشان دعوتم کرده بود. خیلی از غمها و مشکلاتی که دارم ناراحت بودم. آب مقدسی به من داد، مقداری برای خودم و مقداری که برای کسی ببرم. این آب را از جایی دور آورده بود و اعمالی باید با آن انجام میشد در سه پنج شنبه شب پشت سر هم، جهت رهایی  از غم و حاجت روایی. از قضا آن شب هم پنج شنبه شب بود و من بخاطر مشکلات وغمهایی که داشتم، آنشب یادم رفت آب را به دست شخص سوم برسانم و خدا گواه است که یادم رفت و عمدی نبود. حتی خودم هم اعمال را یادم رفت انجام دهم. فردای آن روز یا پس فردا به دست آنشخص رساندم تا از هفته آینده شروع کند. این هم بگویم که شخص سوم اصلا رابطه خوبی نه بامن و نه با هیچ یک از افراد اقوام و حتی خانواده‌اش ندارد و من مجبور بودم بوسیله واسطه آب را به دستش برسانم. چون نسبت به همه بدبین است و ممکن بود آب را برای بی احترامی به محل ناپاکی بریزد. بارهای زیادی مرا با کارها و حرفهایش رنجاده، ولی کارم فقط برای رضای خدا بود.

چند روز گذشت و شخص اول یعنی آن شخص که با او صمیمی بودم بامن تماس گرفت. خیلی خوشحال شدم و با اشتیاق شروع به صحبت کردم که متوجه شدم با من سر جنگ دارد، شروع به دعوا کرد و من شوکه شدم، اصل حرفش این بود که چرا آب را همان شب که دادم به دست آن شخص نرساندی؟ هر چه قسم خوردم که یادم رفته قبول نکرد. گفتم ببخشید، ولی ناراحت نباش او از این هفته میتواند شروع کند. گفت تو فکرکردی خیلی زرنگی؟ که تو حاجت بگیری و یه بنده خدای دیگه دیرتر حاجت بگیره؟ آخرش هم گفت کار اونه که خدا درست کنه، سلطان محمود خر کیه؟ … بگذریم که واقعا قلبم شکست، و همین لحظه که مینویسم خدا میداند که دروغ نگفتم و واقعا فراموش کردم. با خودم گفتم یکبارِ دیگر برای صواب کردن، کباب شدم. خلاصه از قهر آنشخص هم خیلی ناراحت بودم.

مدتی گذشت و من میشنیدم فرزند کوچکِ دوستم همیشه مریض است و سرما خوردگیش خوب نمی شود و چندبار به طرز خطرناکی حالش بد شده، بچه به اون کوچکی مدام دارو های قوی میخورد و دستان کوچکش لاغر شده بود و همیشه بیحال بود. جالب بود وقتی می رفتن جایی مهمانی، بچه حالش بهتر میشد و وقتی برمیگشتن خانه دوباره تب میکرد و کارش به بیمارستان میکشید. خیلی برایش ناراحت بودم. تا اینکه شنیدم یک نفر از اقوام به حالت شوخی گفته: شاید بخاطر جن هایی باشه که توی خانه‌شان دیدیم! چون سیاهی هایی توی منزل آنها دیده بودند. من هم چیزهایی حس کرده بودم و اگر شب آنجا می ماندم صداهای توجیه ناپذیر زیادی میشنیدم.

اینجا بود که واقعا نگران شدم. اول با خودم فکر کردم آن موجودات را مجازات کنم البته از راه دور چون امکان رفتن به خانه را نداشتم. بعد یاد سایت آرنوشا و نوشته‌های ادمین محترمش افتادم در جایی که گفته بودند عشق بورزید! یا موجودات دست از دشمنی بر میدارند و مهربان میشوند و یا آنجا را ترک میکنند. از طرفی از یک نفر شنیده بودم خدا عشق است و عشقی مثل خدا نیست.

پس تصمیم گرفتم که شب بعد از مدیتیشن که ذهنم آرام است، از خداوند درخواست کنم نورِ عشق و بخشش خود را بر من بتاباند و مرا واسطه نور خود و بندگانش قرار دهد. اول خودم را پاکسازی کردم و نور را در خود ذخیره کردم و بعد نور را برای ایشان فرستادم. تصور کردم مثل آب که جعبه‌ای را پُر می کند، نور هم کلِ فضای خانه آنها را دربر میگیرد. در این حین انرژیهای منفی را مثل دود و غبار سیاه از خانه دور میکند و موجودات غیر اورگانیک حاضر در خانه هم شفا یافته و شاد میشوند و در آخر قلب افراد خانه هم شفا میبابد.

این کار را چندین شب انجام دادم و مدتی گذشت. حس خوبی به من میداد. و ضرری نداشت. از دور جویای حال کودک بودم.

دوستان سرتان را درد نیارم، نتیجه این شد که خیلی زود کودک رو به بهبود رفت و تا به امروز حالش بد نشده، و اما آن شخص خودش به من پیام داد و با میل و سرشار از مهر سراغ من آمد و بامن آشتی کرد. او هرگز نفهمید و نخواهد فهمید که من اینکار را انجام دادم. اما احساس میکنم با اینکار مهرم به دل او و دیگران نشسته و همه مرا دوست دارند و حس خوبی در کنار من بهشون دست میده. من که لایق مهر آنها نیستم و بی شک این از نور خداوند است. البته کینه و خشمی هم نباید در دلتان باشد و قلبا” باید ببخشید و عشق بورزید.

خداوند در وصف نورِ خود فرمود: یا نورَالنور، یا خالق النور، یا مُنَوِرالنور، یا نورِ قبلِ نور، یا نورِ بعدِ نور، یا نورِ کلِ نور

و یا لَیسَ کمثلهی نور…

(یعنی نیست نوری مثل نورِ خداوند)…