تجربه ماورا – خودکشی (نوشته محمد.و)

سلام دوستان
تغریبا چندسالی که درگیر مشکلات زندگی پی در پی و نا امید کننده بودم که باعث ایجاد مشکلاتی جدی در شغل و نیز بروز افسردگی و تحلیل قوای روحیم شد خود را همانند کسی که از پا درامده و توانی برای بلند شدن نداره ولی بازهم پی در پی ضربات شدیدی میخوره حس میکردم.موارد بسیار بسیار رنج آوری از سر گذراندم تا جایی که کم آوردم و گرچه آدمی نبوده و نیستم که با خودکشی موافق باشم ولی بارها از خداوند طلب مرگ میکردم.میگفتم خدایا من برای انجام کاری یا ماموریتی بدنیا آمدم که میدانم از پسش برنیامدم حالا هم که دیگر کوچکترین قدرت و تکیه گاهی در خود نمیبینم.من در این زندگی باختم حال دلیلی میبینی که ماندنم را توجیه کند؟من خسته تر از آنیم که دیگر بتوانم قدمی بردارم.ماندنم هم برای خودم دردسر است و هم اطرافیانم.پس میخواهم شب آخری باشد که میخوابم و دیگر رنگ صبح را نبینم.این مرثیه حداقل سه چهار سال من بود گه با هق هق های پنهانی هتگام خواب سعی میکردم با ذکر کوهی از دلایل خداوند را مجاب کنم که شرم کم شود‌.ولی میدانستم اگر بمیرم خانواده ام یعنی پدر مادر و خواهرو برادرم قطعا عذابی سخت خواهند دید.گرچه متاهل بودم ولی همسرم دیگر مانند قبل مرا نمیپرستید.وقتی میگویم نمیپرستید یعنی زمانی حقیقتا عاشق و شیفته ام بود.بنظرتان چقدر سخت است که دیگر بودنت هم برای چنین شخصی مهم نباشد؟این نیز + درد های مذکورم.ولی نمردم به قول همسرم که دو روز از این شهر لعنتی فرار کرده و موبایلم را نیز خاموش کردم «نگرانش نباشید اون هیچیش نمیشه»که بخاطر نگرانی مادرم به او گفته بود.حالا که یکسال از اتمام زندگی دونفر بدون تحقق آرزوهایشان که اوائل برای هم در طول زندگی مشترک شعر میسرودند گذشته.این یک سال هم چگونه گذشت دیگر مهم نیست چون گذشت و منکه دیگر با این اتفاق تبدیل به شبحی سرگردان شده بودم تنها راهم این بود که یه مشت قرص خواب آور بریزم تو شکمم و شبم صبح نشه.ولی اونهمه عذابی که پدرو مادرم از من دیده بودن خیلی نامردی بود تو این شرایط که وضع اونام بهتر از من نبود باعث دق کردنشونم بشم.الان خداروشکر روحیم خیلی بهتره شغلمو حتی جدیتر از قبل دارم پیگیری میگنم و گذشته و افرادش که دیگه نیستن مثل یه خوابی که کم کم رنگ میبازه تا محو بشه دارن از خاطرم پاک میشن.مهتر از همه ندای خداست که انگار خودمونی میگه دیدی همش زر زر میکردی الانم جرات داری آرزوی مرگ کن.و حالا میدونم هنوزم بودنم لازمو مهمه تا کاراییو سرو سامون بدم.تا زمانش برسه و با خیال راحت چشامو ببندم.حالا دوستایی که هنوز میل دارن
بفرمایید خودکشی.ولی اگه مرد میدونید که قسم میخورم تک تکتون هستین پیش خودتون محکم بگید من مرد هستم تا تهش میجنگم(شیر نر و ماده نداره).