آیا توانایی های ماورایی ارثی هستند؟

وقتی از ارثی بودن یک چیز صحبت می کنیم بحث انتقال ژن و یا بروز صفات اپی ژنیک (صفاتی که در برخی شرایط محیطی فعال می شوند و حاصل تغییرات بیان ژن هستند و اصطلاحا تغییر در فنوتیپ بدون تغییر در ژنوتیپ می باشند) در میان است.

کدام ژن مسئول توانایی ماورایی است؟ هنوز نمی دانیم. بنابراین نمی توان به طور قطع بررسی کرد و دید که آیا توانایی ماورایی ارثی است یا خیر و تا چه میزان به توانایی های والدین و انتقال آن به فرزندان بستگی دارد.

مسئله مهم اینکه هر انسانی به طور ذاتی حدودا تا سن سه سالگی دارای توانایی های ماورایی بیدار و فعال است و از آن پس شرایط زندگی و نحوه تربیت اوست که تعیین می کند تا چه میزان این توانایی های روحی بیدار بمانند. در خانواده هایی که به تمرینات روحی اهمیت داده می شود مسلما کودک می تواند قدرت های ماورایی خود را نه تنها از دست ندهد بلکه پرورش دهد و شکوفاتر کند. به همین دلیل تصور می شود والدینی که تمرینات ماورایی می کنند این قدرت را به فرزندان خود انتقال می دهند در حالی که نیازی به انتقال آنها نیست و فقط به خاطر سبک زندگی که دارند توانایی های کودک را حفظ کرده و پرورش می دهند.

البته ممکن است در خانواده ای که هیچ گونه اعتقاد و استعداد ماورایی دیده نشده فرزندانی پرورش یابند که دارای قدرت روحی بالا هستند. برای مثال کودک عادت کرده به خاطر مشغله والدین، ساعت های زیادی را تنها بماند و برای فرار از این تنهایی، شروع به تصور دوستان خیالی کند و قدرت تصویرسازی ذهنی خودش را بالا ببرد و در تمریناتی که به چنین مهارتی نیاز است راحت تر موفق باشد. یا فرضا کودکی که در محیط شدیدا شلوغ بازی می کند یاد می گیرد که چگونه تمرکز فکر خود را بالا ببرد و به شلوغی های اطراف توجه نکند. بنابراین خود به خود در امور ماورایی که به تمرکز فکر بالا نیاز دارد موفق عمل می کند مانند پرواز روح و ممکن است حتی سبک زندگی او چنین باشد که هر لحظه باید به محیط اطراف خود توجه کند و چنین چیزی می تواند میزان رویابینی های غیرارادی را در فرد بالا ببرد.

برخی انواع تصادفات خصوصا در ناحیه دنبالچه می تواند کندالینی فرد را فعال کرده و یا اگر تصادف شدید بوده باشد تجربه نزدیک به مرگ داشته باشد. بنابراین بدون آنکه در دوران کودکی اش حتی یک مورد تجربه ماورایی داشته باشد توانسته در سن بزرگسالی چنین تجاربی را از نزدیک لمس کند.

بنابراین هر فرد ذاتا یک انسان ماورایی است در هر سنی با توجه به شرایط و میزان تمریناتش می تواند مجددا قدرت های خفته خود را بیدار کند. اینکه برخی از افراد نسبت به بقیه از لحاظ تمرینات معنوی با استعدادتر هستند می تواند دلایل مختلفی داشته باشد و الزاما به معنی ارثی بودن آن نیست. اعمال و رفتار و افکار ما شدیدا بر ذهن و انرژی های ما تاثیرگذار بوده و اگر جهت دهی داده شود می تواند فلان توانایی ماورایی را رقم بزند. برخی از افراد خود به خود و غیرآگاهانه این جهت دهی ها را در زندگی خود دارند و تصور می کنند فلان قدرت به صورت خود به خودی به آنها رسیده در حالی که به خاطر تلاش های ناآگاهانه خودشان است که توانسته تا حدودی بر زندگی ماورایی آنها هم اثرگذار باشد.

گاهی مجموعه از شرایط ژنتیکی می تواند در میزان قدرت ماورایی شخص موثر باشد. این قضیه در مورد چیزهایی مثل ورزش هم صادق است. برای مثال ما در بدن ژن تکواندو کار بودن نداریم ولی اگر استخوان بندی، درشتی هیکل و قد و … که از صفات ژنتیکی هستند را کنار هم بگذاریم و چنین فردی را به سمت یادگیری یک ورزش رزمی مثل تکواندو تشویق کنیم بسیار قوی تر عمل می کند تا فردی که بسیار نحیف است و مشکلات ژنتیکی جسمانی هم دارد. در مورد توانایی ماورایی هم همین طور…فردی که یا از بدو تولد یا اکتسابی دارای توانایی تصویرسازی، تمرکز فکر، مدیریت عاطفی و …. است بسیار سریع تر از فردی که دارای مشکل بیش فعالی و عدم تمرکز فکر و نقص در تجسم و … است می تواند یک کار ماورایی را یاد بگیرد.