فرار از مسئولیت و جلب توجه با دیوانگی و مریضی

والدینی که در حالت عادی به فرزندان خود توجه نمی کنند و تنها موقعی که کودک آنها بیمار شود به او توجه می کنند و برایش آبمیوه درست می کنند و قصه می گویند این پیام را به او القا می کنند که کودک تا وقتی بیمار است شایسته توجه است. بنابراین کودک در پیش نویس زندگی خود سعی می کند خود را فردی مریض و ضعیف و نحیف نگه دارد تا بتواند ترحم دیگران را نسبت به خود برانگیزد و جلب محبت کند.
او از قوی بودن و مسئولیت پذیر بودن می هراسد زیرا تصور می کند دیگر محبتی دریافت نمی کند.

قضیه مشابه، وانمود کردن به دیوانگی است تا هم جلب توجه کند و هم از زیر بار مسئولیت فرار کند. برای مثال حتی اگر روان سالم داشته باشد خود را به افسردگی می زند تا دیگران برای او دل بسوزانند و یا اگر کسی خواسته ای از او داشت فورا داد و بیداد می کند و در را می کوبد تا بگوید دیوانه است و نباید به او نزدیک شد.

والدین هم کم کم سطح توقعات خود را از چنین فردی کاهش داده و کم کاری ها و ناکامی های او را به حساب دیوانگی او می گذارند و می گویند “حیف…دست خودش نیست و دیوانه است و نباید از او انتظار داشته باشیم و به او فشار بیاوریم”.

این تاکتیک می تواند در تصمیمات مهم زندگی فرد هم استفاده شود. برای مثال موقع درس خواندن و انتخاب رشته خودش را به مریضی روحی بزند و ادعا کند کشش بیشتر ندارد تا از درس خواندن فرار کند. همچنین در زمان ازدواج هم خود را به دیوانگی می زند تا بگوید آماده و شایسته ازدواج نیست تا به راحتی خودش را از زیر بار مسئولیت زندگی مشترک خالی کند.

البته ممکن است تعدادی از آنها واقعا مشکل داشته باشند که تمایز این افراد از افرادی که خود را مشکل دار وانمود می کنند کمی سخت است.

افرادی که سعی می کنند با توسل به دیوانگی، خود را از زیر بار مسئولیت رها کنند باید بدانند که اگرچه دیوانگی راه حل خوبی برای فرار از مشکلات است ولی خودش نهایتا می تواند باعث ایجاد مشکل، آن هم وخیم تر از نوع اول شود….پس تا می توانید عاقل باشید و عاقلانه رفتار کنید…..به قول معروف شما می توانید از دردسرها فرار کنید ولی از عواقب فرار کردن از دردسر نمی توانید فرار کنید….