صد سال دیگر، زمین چه قدر تغییر خواهد کرد؟

در فیلم های علمی تخیلی که در قرن گذشته ساخته شده اند به تغییرات عظیمی در قرن ۲۱ اشاره کرده اند. مردم در گذشته تصور می کردند که جهان از سال ۲۰۰۰ به بعد قرار است دگرگون شود. برای مثال دیگر مدرسه ای وجود نخواهد داشت و با یک دکمه تمام اطلاعات وارد مغز کودکان می شود. سفرهای فضایی عادی می شوند و برای تعطیلات به راحتی به کره ماه می رویم و برمی گردیم. ربات ها خانه ما را تمیز کرده و حتی مشت و مالمان می دهند و برایمان غذا سرو می کنند. دیگر کسی غذا نمی خورد و با یک عدد قرص غنی شده تا مدت ها سیر خواهیم شد. مرگ از بین رفته و حیات ابدی خواهیم داشت. قطارها با سرعت نور جا به جا می شوند و در یک ثانیه در آن طرف دنیا حاضر می شویم.

ولی کدام یک از اینها اتفاق افتاده است؟ ما همچنان کودکان خود را به مدرسه می فرستیم درست مثل زمانی که در گذشته، کودکان را به مکتب خانه می فرستادند. ما همچنان برای پست محموله های خود از شیوه سنتی حمل و نقل استفاده می کنیم و به مامور پست نیاز داریم. اگر به اطراف خود نگاه کنید وسایلی می بینید که اختراع آنها به هزاران سال پیش بر می گردد. برای مثال صندلی چوبی را از زمان مصر باستان استفاده می کردند و حتی چنگالی که با آن غذا می خوریم مربوط به روم باستان می شود. حتی کفش چرمی شما اختراعی از زمان عصر یخبندان است (اقتباس از کتاب هنر شفاف اندیشیدن). غالب وسایلی که در خانه وجود دارند از مصالح بسیار قدیمی همچون چوب هستند!!! بنابراین بسیاری از جنبه های زندگی ما مشابه زندگی اجداد چند هزار ساله قبلمان است.

حالا چه طور ممکن است در عرض بیست سال یا صد سال، یک مرتبه جهان دگرگون شود و مشابه فیلم های علمی تخیلی گردد؟ تجربه ثابت کرده است اگر اختراعی تا چند صد سال در بین مردم متداول باشد باز هم تا چند صد سال دیگر نیز در بین آنها استفاده می شود و تغییرات بسیار تدریجی است. بعید نیست که باز هم در قرن بعدی از چنگال و صندلی و وسایل چوبی که ابزارهای باستانی هستند استفاده شود.

البته نمی توان منکر پیشرفت علم و تاثیر آن بر سبک زندگی شد ولی اینها تنها تغییرات کوچک و تدریجی هستند. برای مثال اتوموبیل از یک قرن قبل ساخته شده است ولی در این یک قرن تغییرات فاحشی در آن پیدا نکرده به جز بهبود موتور و افزایش سرعت حرکت و امکانات دیگر ولی در حدی نیست که ما را در یک ثانیه از شهری به شهر دیگر ببرد و چیز خیالی محسوب شود. یا تلفن همراه از مدتها پیش اختراع شده ولی دگرگونی امکانات آن به آهستگی رخ داده و تبدیل به یک چیز فضایی و عجیب نشده. البته گاهی اختراعات عجیب و پر زرق و برق هم در این میان ظاهر می شوند مانند موبایل هایی که به دور مچ بسته می شوند ولی چندان استقبالی از آنها نمی شود و حتی مضحک دیده می شوند.

بنابراین چندان دلخوش نباشید که در چند قرن بعدی قرار است کارهای عجیبی مثل از بین رفتن مرگ و حیات دائمی رخ دهد و یا با یک دکمه تبدیل به موجود دیگری شویم. البته شاید بتوان در میزان طول عمر دستکاری کرد همانطور که در قرن حاضر با اختراع واکسنها و داروها جلوی بسیاری از مرگ و میرها گرفته شده و طول عمر افراد افزایش پیدا است ولی قوانین دیگری در طبیعت وجود دارد که اجازه نمی دهد جمعیت از یک حدی بیشتر رشد کند. برای مثال باکتری اشریشیا کلی در روده به سرعت و به حالت تصاعدی تقسیم می شود و رشد می کند در حدی که اگر جلوی آن گرفته نشود کل کره زمین را خواهد گرفت. ولی این طور نمی شود چون به محض محدودیت غذا و امکانات دیگر، باکتریها نابود می شوند و امکان رشد بیشتر ندارند و همیشه تعداد آنها در یک حد ثابتی باقی می ماند.

بنابراین حتی اگر انسانها به صورت ژنتیکی دچار فرسودگی و مرگ طبیعی نشوند به هر حال کمبود منابع حیاتی منجر به مرگ بسیاری از آنها خواهد شد. ممکن است برای حل این مشکل قرص های ریزی تهیه شود که آنها را تا آخر عمر سیر کند و سیارات دیگر هم تسخیر شوند و اضافه جمعیت روی آن زندگی کنند ولی باز هم دچار توهماتی که در فیلمهای علمی تخیلی دیده می شود می گردیم. بشری که قرار است آن قدر عاقل شود که با یک قرص کوچک شکم انسان را تا آخر عمر سیر کند چه طور به عقلش نمی رسد که جمعیت بالای انسانی نه تنها سودی به حال کره زمین ندارد بلکه دردسرهای زیادی را برای تامین منابع سخت از سیارات دیگر ایجاد می کند؟