مدیتیشن بخشش خود | چگونه خود را ببخشیم؟

ما چه متوجه باشیم و چه نباشیم همواره سنگینی زیادی رو سر اینکه نتونستیم اشتباهات گذشته خودمون رو ببخشیم حس میکنیم. آیا خودتون رو دوست ندارید؟ آیا کاری هست که در گذشته انجام داده باشید و الان ازش احساس گناه کنید؟ آیا شده خودتون از جلوی چشم خودتون افتاده باشید و سر اینکه چرا فلان کار رو ولو در سالهای گذشته انجام دادید از خودتون عصبانی باشید؟

تمامی این بارهای عاطفی مانع از پیشرفت روحی شما میشه. ممکنه واقعا ندونید چتونه و چرا همش احساس بی قراری روحی و دوری از خودتون رو انجام میدید. شاید ترجیح میدید اون قدر خودتون رو مشغول کنید که لحظه ای با خودتون خلوت نکنید و خودتون رو نبینید. برای مثال شب تا صبح خودتون رو به اینترنت مشغول میکنید و لحظه ای دوری از اون و رویارویی با خودتون رو عامل تنش میدونید. دائم حس میکنید که باید به چیزی مشغول شید تا خودتون رو فراموش کنید. مثل کسی که داره نگاهش رو از کسی که ازش عصبانیه میدزده و نمیخواد باهاش رو به رو بشه.

بخشش خودتون میتونه بار عظیمی رو از این حس سنگینی و طفره رفتن از خودتون برداره. اگر روزی برسه که تونستید راحت با خودتون چندین ساعت خلوت کنید و از بودن در تنهایی خودتون لذت ببرید و خودتون رو دوست بدارید اون وقت یعنی تونستید به طور کامل خودتون و اشتباهاتتون رو ببخشید. اگر از این قضیه به سادگی بگذرید اون وقت ضمیر ناخودآگاهتون خیلی راحت شما رو دور میزنه و هر کاری میکنه تا شما رو از خودتون بگیره چون حس میکنه شما موجود خطرناکی هستید که میخواید اون رو مجددا به بلایا دچار کنید. کسب اعتماد خودتون به خودتون در این مرحله خیلی مهمه.

اما چه طوری به کمک مدیتیشن بخشش خود، خودمون رو ببخشیم؟

اول باید نگاهمون رو نسبت به اشتباهاتی که در گذشته کردیم اصلاح کنیم.
آیا واقعا کارهای خطایی که کردیم عمدی بوده؟ تو دنیا کسی پیدا نمیشه که هوای ما رو بهتر از خودمون داشته باشه و اگر اشتباهی کردیم از روی بی تجربگی و نادانی و با این فکر بوده که تصور میکردیم اون کار به ما کمک میکنه. درسته که موفقیت های زندگی باعث شادی ما میشن ولی اشتباهات و شکست ها هم میتونه به ما درسهای زیادی بده. یه لحظه فکر کنید که فلان اتفاق بد زندگی تون رو حذف کردید. در اون صورت آیا میتونستید تجربه و درس مهمی که ازش کسب کردید رو بدون تجربه کردن اون اشتباه، به دست بیارید؟

اشتباهات استاد ما هستن و هیچ انسانی کامل نیست. به خاطر اونها نه تنها خودتون رو سرزنش نکنید بلکه بگید که از سر دوست داشتن خودتون و نجات خودتون اونها رو انجام دادید و اگر راه بهتری بلد بودید دریغ نمیکردید.

قطعا از گذشته زخم های زیادی خوردید ولی همون زخم ها شما رو به انسان پخته امروزی تبدیل کرده. خودتون رو با همون زخمها دوست داشته باشید.

اگر در جوانی غرورتون رو شکستید تا فلان چیز رو به دست بیارید و الان هر وقت یاد اون قضیه میفتید از خودتون بدتون میاد در این صورت از خودتون بپرسید با اون وضعیت آگاهی و تجربه کمی که داشتید چه کار بهتری میتونستید انجام بدید؟ خودتون رو با اون موقع مقایسه نکنید. میتونم بهتون قول بدم که اگر هزار بار هم به گذشته برگردید باز هم همون اشتباه رو میکردید چون تجربه ای که الان دارید رو اون موقع نداشتید وگرنه بیمار نبودید که اون کار بد رو در حق خودتون انجام بدید.

صمیمانه از خودتون عذر بخواید و عشق لازم رو به خودتون بدید. برای مثال به خرید برید و چیزی رو برای شخص خودتون بخرید. اون قدر تاثیر این کارها زیاده که گاهی شما رو به ساعت ها گریه و تحول وا میداره.

نگید که من پوست کلفت شدم و این بدبختیها برام مهم نیست. هر وقت چنین حرفی رو به عنوان ندای درونی دریافت کردید یعنی ناخودآگاهتون بهتون اعتماد نداره و نمیخواد بهش نزدیک شید و طفره میره. به قدری به خودتون نزدیک شید که حس عشق سراسر وجودتون رو فرابگیره و این درد قلبی و تنگی سینه ای که دارید رو از بین ببره. باید جوری بشید که مثل بچه ها به آغوش خودتون بیفتید و درد و دل کنید. باید اون قدر خاطرات قدیمی بیاد و به خاطر تک تکشون عذر خواهی کنید که خالی شید. ممکنه حتی خاطره پنج سالگیتونم بیاد تو ذهنتون که چرا دست خودتون رو با کبریت سوزوندید. تو ذهنتون اون تصویر کودکی خودتون رو بغل کنید و دستش رو بوس کنید. حس کنید که به گذشته سفر کردید و مثل شخص ثالث دارید خودتون رو در حین ارتکاب اون اشتباهات مشاهده میکنید. اگر کسی نبوده که اشکهای شما رو اون موقع پاک کنه تو ذهنتون حس کنید به عنوان فرد دیگه ای از آینده مقابل اون فردی که در گذشته بودید بایستید و اشک های اون موقعتون رو پاک میکنید.

اگر حس میکنید این کارها لوس و حال به هم زنه به این خاطر هست که ناخودآگاهتون نمیذاره بهش نزدیک شید و نمیخواد با اعتماد کردن مجدد به شما، باعث درد دوباره بشه. از رو نرید و مدام به خودتون مجددا نزدیک شید و هر کاری میتونید برای به دست آوردن دل خودتون انجام بدید. کم کم میبینید که اون حس تهوع از خوبی کردن به خودتون از بین میره و به جاش اشک و عشق و اعتماد درونی پدیدار میشه. ناخودآگاه شما خیلی زرنگ هست و به راحتی میفهمه که آیا دارید نقش بازی میکنید یا اینکه واقعا دارید خالصانه به خودتون لطف میکنید. شما سالها از اون دور بودید و انتظار نداشته باشید فورا به شما اعتماد کنه. گاهی لازمه روزها سر این قضیه وقت بذارید. خوبیش این هست که بخشهای عمیق درونی تون اون قدر به عشق شما تشنه هست که اگر ساعت ها هم این مراقبه رو انجام بدید خسته نمیشه و فقط اولش کمی با شک به شما نگاه میکنه و کاملا مشخصه منتظر منت کشیدن توسط شماست.

این مدیتیشن رو به قدری انجام بدید که احساس سبکی کامل و عشق شدید به خودتون در شما پدیدار بشه و به خودتون قول بدید که از این به بعد بهترین کارها رو برای بهبود زندگی خودتون اون هم در حد توانتون انجام میدید.