مدیتیشن حباب، روشی برای خودکاوی

برای برخی از افراد انجام مدیتیشن های رایج مثل مراقبه بر تنفس و یا شمع و … دشوار بوده و به راحتی نمی توانند خودشان را از افکار جدا کنند و تصور می کنند در مدیتیشن موفق نبوده اند. البته شما هر روشی را هم برای مراقبه کردن انتخاب کنید چند هفته طول می کشد تا با انجام مکرر آن، قادر به مشاهده اولین تغییرات شوید. درست مثل ساخت عضله در بدن.

منتها برخی از روش های مدیتیشن نسبت به دیگری برای افراد مختلف مناسب تر بوده و هر شخص بسته به هدف و سلیقه اش می تواند روشی را برای تمرین برگزیند که با روحیاتش سازگارتر است. البته روش را مدام عوض نکنید و هر کدام را حداقل تا دو هفته تمرین کنید.

یکی از روشهای مدیتیشن که انجام آن برای بسیاری از افراد راحت و لذت بخش بوده و بهتر می توانند از آن برای خودشناسی و خودکاوی استفاده کنند و بهتر فاصله و تمایز خود و افکار و احساساتشان را درک کنند مدیتیشن حباب می باشد.

در این روش پس از آنکه در جایی ساکت و آرام قرار گرفتید و بدن خود را ریلکس کردید چشمانتان را بسته و به سیاهی پشت پلک چشم نگاه کنید. وقتی افکار به سطح ذهن شما آمدند تصور کنید که داخل یک حباب رفته و از مغز شما دور می شوند. متوجه خواهید شد که دیگر نه تنها در عرض چند ثانیه محو می شود بلکه به راحتی متوجه می شوید که شما آن فکر نیستید و از شما و خود حقیقی تان فاصله دارد. به علاوه با بیرون زدن بیشتر و بیشتر افکار و احساسات و فرستادن آنها به داخل حباب، شما بخشهای عمیق تر وجودتان را کنکاش کرده و از نقاط تاریک بیشتری از ذهن خود آگاه می شوید.

روش مشابه این نوع مدیتیشن، انتقال افکار به یک پرده سینمایی فرضی است و انگار تصویر افکار خود را که بر روی یک پرده منعکس شده است را مشاهده می کنید. این نوع مراقبه هم مزایایی مشابه مدیتیشن قبلی را دارد.

به همین ترتیب می توانید تصور کنید که یک قاب تلویزیون فرضی در جلویتان بوده و هر چه فکر و احساسات از ذهن شما خارج میشود در داخل آن قاب قابل مشاهده بوده و انگار به یک فیلم سینمایی نگاه می کنید. هر چه قدر فاصله خود را با افکارتان بیشتر کنید و درک کنید که آنها واقعی نیستند در این صورت قدرت تمرکز فکر هم بالاتر رفته و کمتر از سکوت درونی فاصله می گیرید.