جهل بهتر است یا علم ناقص؟

برخی از افراد وقتی دو تا چیز در مورد یک علم به دست میارن تصور میکنن شاخ غول رو شکوندن و همه چیز رو میدونن و اگر چیزی مطابق اون دو زار دانسته هاشون نباشه رد میشه. این نوع از علم که بهش علم ناقص میگن بدترین نوع علم هست و حتی بدتر از جهله. آدم جاهل کلا چیزی در مورد اون علم نمیدونه و اصلا نظری هم نمیده و کاری رو هم در راستای اون انجام نمیده و موجبات گمراهی خودش و بقیه رو فراهم نمیکنه. این آدم بی خطر هست ولی کسی که صاحب علم ناقص هست به خاطر تصور دانا بودنش نه تنها مسیر رو به صورت اشتباه میره بلکه ممکنه بقیه رو هم گمراه کنه.

برای مثال یک نفر اطلاعاتی در مورد رویاها داره و میدونه ممکنه با رویابینی حالتی شبیه خروج روح از بدنش داشته باشه. وقتی بهش گفته میشه پرواز روح هم ممکنه چنین حالتی داشته باشه و شخص روحش از بدنش خارج میشه فورا اون رو رد میکنه و میگه نه! اون رویابینیه چون حس خروج روح از بدن رو فقط تو رویاها تجربه کرده و نه در حالات دیگه. در واقع یک چیز ناقص رو میدونه و اصرار هم داره که تمام پدیده ها مطابق اون چیز ناقص باشن. ولی اگر پرواز روح رو هم تجربه میکرد و علم کامل تری به دست میاورد اون وقت نمیگفت که همه چیز یعنی رویابینی و غیر از اون چیزی وجود نداره. چنین فردی باعث گمراهی بقیه هم میشه و کاری میکنه افراد دیگه تصور کنن اصلا چیزی به نام روح وجود نداره و همش ذهن و تخیلاته. اگر اون فرد کلا جاهل بود اصلا در مورد این علوم نظری نمیداد و میشست تلویزیونشو نگاه میکرد و اگر روزی هم حقیقت رو میفهمید کمتر مقاومت میکرد چون ادعایی نداره که همه چیز رو بلد هست.

از کجا بدونیم که درگیر علم ناقص نیستیم؟

از خودتون بپرسید چه قدر میدونید؟ کسی که واقعا دانا باشه متوجه میشه قطره ای از دریا نمیدونه و تشنه حقیقت هست و هیچ وقت مطالعاتش رو قطع نمیکنه و هیچ وقت هم به طور قطع نتیجه گیری نمیکنه و همش احتمال میده که نکنه فردا به حقیقتی برسه که متناقض دانسته های امروزش باشه. ولی کسی که دچار علم ناقص هست و به همون مغروره کسی هست که ادعا میکنه آخر همه چیز رو رفته و دانا ترین فرد عالم هست و دیگه مطالعاتش رو ادامه نمیده چون یا نیازی بهش نمیبینه و یا میترسه متناقض با دانسته های فعلیش باشه و دوباره باید از اول تلاش کنه.

چنین چیزهایی در مورد علم ماورا که حد و حدودی نداره هم صادقه. تازه در مورد ماورا این چیزها پیچیده تر میشه چون علم تجربی هست یعنی خودت باید تجربه کنی جن وجود داره یا نه و حرف بقیه سند نیست چون نمیتونن اون رو بهت ثابت کنن و مثلا جن رو جلوی چشمت بیارن. علم های دیگه مثل ریاضی و فیزیک به سادگی توسط فرمول و محاسبات قابل اثبات اند ولی چه جوری میشه یک پدیده ماورایی مثل روح رو به بقیه ثابت کرد؟ آیا دیدنی هست برای افراد عادی؟ مگر اینکه به خاطر پیش زمینه مذهبیش به اون باور داشته باشه و اگر مذهبی نباشه اون پدیده ها رو هم قبول نخواهد کرد. سر همین نامرئی بودن این پدیده های ماورایی و کسب اطلاعات سخت در موردشون، شخص باید خیلی تجربه های ماورایی کرده باشه تا بتونه کمی به خودش اعتبار دانا بودن بده و حتی ممکنه یک عمر هم تلاش کنه و هنوز در مرحله اول باشه.

بنابراین با دیدن دو تا جن و حس انرژی در بدن نمیشه گفت همه چیز رو از ماورا میدونیم. جهان ماورا بسیار بسیار عظیم هست و حتی اگر سالیان سال هم شب و روز در اون وقت بذاریم باز هم هیچ هستیم.