تیپ شخصیتی فکری و احساسی

در کنار تیپ شخصیتی برون گرا و درون گرا و همچنین حسی و شمی، و داوری کننده و ملاحظه کننده، تیپ شخصیتی فکری و احساسی را نیز داریم که مربوط به نحوه تصمیم گیری می شود.

افراد فکری کسانی هستند که تصمیم گیری های آنها اغلب غیرشخصی بوده و کاری به مسائل احساسی ندارند و حتی ممکن است چیزهایی مثل ادب و مراعات را فدای تصمیم گیری ای که به نظر بی رحمانه و غیراحساسی است کنند. آنها شدیدا به اصول منطق و عدالت پایبند بوده و بدون در نظر گرفتن مسائل شخصی افراد، تصمیم را بر اساس آن چیزی که به صورت خشک و قانونمند به صلاح است میگیرند.

از طرف دیگر، افراد احساسی معمولا تصمیم گیری خود را بر اساس وضعیت شخصی خود و افراد می گیرند و احساسات خود را در این زمینه داخل می کنند و به تصمیم خود حیات و عاطفه میبخشند. ارجحیت آنها با همدلی بوده و کمتر به قوانین خشک و غیرقابل انعطاف پایبند هستند. مایل هستند افراد را راضی کرده و راحت قدردانی می کنند و چنانچه از آنها نیز تشکر شود انگیزه بیشتری پیدا می کنند.
ادب اجتماعی و به دست آوردن دل دیگران برای آنها بیشتر از رویارویی با حقیقت اهمیت داشته و احساساتی که در زمینه های مختلف به آنها دست می دهد را شدیدا در تصمیماتشان وارد می کنند.

البته اینها به این معنی نیست که افراد فکری نسبت به افراد احساسی، منطقی تر هستند بلکه هر دوی آنها هم احساسات دارند و هم فکر. منتها میزان استفاده از این دو قوا در آنها متفاوت بوده ولی همچنان می تواند در جهت منطقی باشد. برای مثال فرض کنیم یک شرکت در حال تعدیل نیرو است و میخواهد بین یک سالمند و یک جوان که هر دو وظایف خود را به خوبی انجام داده اند یکی را انتخاب و دیگری را اخراج کند.

فرد احساسی ممکن است بگوید آن کارمند سالمند شاید نتواند در شرکت جدیدی استخدام شود و چون مسئول درآمد خانواده اش است و احتمالا فرزندانی دم بخت دارد شدیدا به پول نیازمند است. از طرفی او سالها به شرکت متعهد بوده و وفاداری خود را ثابت کرده است و ما هم باید به او ثابت کنیم که وفادار هستیم. ولی فرد جوان هنوز آینده روشنی پیش رو دارد و می تواند کار دیگری پیدا کند.

از طرف دیگر، فردی که فکری است ممکن است بگوید این کارمند مسن، پیر شده است و ایده جدیدی برای شرکت ندارد ولی آن فرد جوان، به روزتر بوده و می تواند خلاقیت بیشتری برای پیشبرد منافع شرکت به خرج دهد. به علاوه شرکت مجبور است حقوق بیشتری را به فرد میانسال بدهد چون سابقه اش بیشتر است و البته از آنجا که سلامت او رو به زوال می رود ممکن است شرکت را متحمل خرج های بالای بیماری خود کند ولی فرد جوان کمتر به خدمات درمانی نیاز دارد بنابراین بهتر است فرد میانسال را اخراج کنند.

شما اگر در موقعیت بالا نقش تصمیم گیرنده داشتید کدامیک را اخراج می کردید؟ البته لازم به ذکر است که هر دوی فکری ها و احساسی ها ممکن است گاهی نقش یکدیگر را بازی کنند و یا مخلوطی از هر دو حالت را داشته باشند ولی معمولا یکی از این تیپ های شخصیتی در آنها بارزتر است و اطرافیانشان هم این موضوع را تایید می کنند.