تجربه ماورا – تجربه نزديك به مرگ (نوشته آرامش)

سلام من بعد از يك مدت تمرينات چشم سوم دچار حملات پانيك و اضطرابى شدم و تپش قلب شديد گرفتم انقدر كه حس مى كردم قلبم هر بار محكم مى خوره به قفسه سينم و بر مى گرده
يه شب انقدر قلبم تند مى زد كه به مامانم گفتم دست بزار رو قلبم ببين چجورى مى زنه گفت دارم مى بينم وقتى شكمم رو نگاه كردم ديدم قلبم انقدر تند ميزنه كه حتى شكمم نبض داره و از روى لباس هم مشخص بود
اون شب توى تخت دراز كشيده بود و ساعت حدود ٤ صبح بود و منم كه با اون وضع اصلا خوابم نمى برد كم كم متوجه شدم ضربان قلبم داره كم ميشه حداقل چند هفته بود كه تپش قلب بى وقفه داشتم و حتى داروم تاثيرى روش نداشت فهميدم يه اتفاقى داره ميوفته حس كردم كه ديگه ضربان رو حس نمى كنم متوجه شدم از نوك پام كم كم در حال سرد شدن به سمت بالا و ديگه انگشتاى پام رو حس نمى كردم و نمى تونستم تكونشون بدم يه صداى قوى ( صداى خودم بود ولى از اعماق بود شايد خودبرتر ) بهم گفت مرگ داره اتفاق ميفته با اينكه قبلا فكر مى كردم مرگ بايد خيلى وحشتناك باشه هيچ ترس و اضطرابى نداشتم همه چيز در آرامش اتفاق ميفتاد همينطور كه سرما بالا ميومد و منم نگاش مى كردم تقريبا تا شكمم رسيده بود پاهامو ديگه حس نمى كردم ، خاطراتم با جزييات خيلى سريع از جلوى چشمام رد شد چيزايى كه اصلا يادم نميومد حتى اتفاق افتادن و اگه صدسال فكر مى كردم بعيد بود يادم بياد همشون شايد كم تر از چند ثانيه از جلوى چشمم گذشت انگار تمام خاطرات بيست و چند سال زندگيم رو دوباره تجربه كردم نه فقط مثل يه تصوير مثل وقتى يه موسيقى يا عطر قديمى حال و هواى گذشته رو برات بازسازى و زنده مى كنه
سرما تاقفسه سينم بالا اومده بود و ديگه كلا بدنمو حس نمى كردم حس كردم هوشياريم در حال تقسيم شدن انگار هم زمان كه قسمتى از هوشياريم توى بدنم بود سرد شدن رو حس مى كرد قسمت ديگه مثل يه بادكنك سبك به سمت سقف ميرفت و خودمو اتاق رو از بالا درك مى كردم به صورت همزمان ، حس رهايى و سبكى مى كردم
دلم مى خواست برم واقعا حس خوبى بود ياد مامانم اوفتادم كه از ترس اينكه چيزيم نشه شب تو اتاق من خوابيده بود و اينكه اگه صبح بيدار بشه و با اين صحنه مواجه بشه چه حسى بهش دست ميده سرما تا زير گلوم بالا اومده بود مى دونستم اگه يكم بالا تر بياد ديگه نمى تونم حرفى بزنم و من فقط چند سانيه وقت داشتم انتخاب كنم برم يا بخاطر خانوادم بمونم كه دومى رو انتخاب كردم و فقط تونستم مامانمو يه بار صدا كنم كه اونم چون هوشيار خوابيده بود سريع بيدار شد و من اون شب كارم به اورژانس كشيد و الانم كه اينجام
دو روز بعدش متوجه شدم يكى از بجهاى دانشگاهمون دقيقا همون شب صبحش عروسيش بوده و تو خواب سكته كرده ديگه بيدار نشده و اونجا دوباره متوجه شدم مرگ چقدر بهم نزديك بوده
من هميشه از بچگى فوبيا و ترس از مرگ شديد داشتم انقدر كه حتى تو مجالس ختم آشناهامون شركت نمى كردم اما اين باعث شد كه علاوه بر اينكه ترسم ازش بريزه بلكه منتظرشم كه هر چه زودتر اتفاق بيفته ، و چيز ديگه اينكه من تا قبل از اين اتفاق تقريبا اتيست بودم و مرگ رو مساوى با عدم مطلق مى دونستم و تجربه نزديك به مرگ ديگران رو هم باور نداشتم مى گفتم من از كجا مى تونم مطمعن باشم اين آدم واقعيت رو ميگه يا معتقد بودم مى تونه توهمات ساخته مغز انسان در لحظه آخر باشه البته اونا همشون تونل نورانى ديده بودن كه من نديدم من تا همينجاش تجربه كردم شايد چون كامل قلبم نياستاد و اگه بيشتر طول ميكشيد شايد به اونجام مى رسيد اما در كل وقتى تجربش كردم متوجه شدم نمى تونه توهم باشه شما توى اون لحظه تو هشيار ترين و منسجم ترين حالت ممكن زندگيتون قرار داريد تمام دغدغه هاتون براى چند لحظه ناپديد ميشه و همه چيز دست به دست هم ميده كه شما كاملا در لحظه باشيد توهم توى ناهشيارى اتفاق ميفته و من متوجه شدم اگاهى مى تونه خارج و بدون بدن وجود داشته باشه اينو به هيچ كسى نميشه ثابت كرد تا خودش تجربه كنه

و در آخر چيزى كه مى خوام بهتون بگم اينه كه اولا تمرينات چشم سوم رو خودسر انجام نديد واقعا مى تونه خطرناك باشه من اصلا تجربه خوبى ازش نداشتم دليلشم نمى دونم ولى ديگم حاضر نيستم هيچوقت دوباره تستش كنم برعكس بقيه مديتيشنا و اينكه از مرگ نترسيد شايد زندگى كردن تو جسماى سنگين و محدودمون كه ترسناكه نه سبكى و رهايى و آرامش مرگ .