تجربه ماورا – تجارب در نماز (نوشته نوشین)

تجربه هایی که می خوام براتون بگم رو شاید خیلیاتون موقع نماز یا قبلش تجربه کرده باشید. پس خیلی عجیب نیستن ولی اشتراک گذاشتنش باعث میشه بفهمیم یه تعدادی از چیزا برای بقیه هم اتفاق میفتن و ارزشمندن.

من از اول نه سالگی هیچ وقت نمازم رو ترک نکردم و تا اونجا که تونستم بیشترشون رو اول وقت خوندم. سالهای اخیر توجه زیادی به حضور ذهن موقع نماز خوندن پیدا کردم و به خاطر همین موقعی که نماز هم نمی خونم یه ذکری رو انتخاب می کنم و تا هزار بار در روز با توجه کامل تکرار می کنم تا هم ثواب داشته باشه هم تمرکزم قوی شه.

از وقتی نمازم رو با توجه می خونم همه چیز فرق کرده. رفت و آمد انرژی رو داخل بدنم احساس می کنم و گاهی هم خیلی سبک میشم. پیوندم رو با جسم فیزیکیم کمتر حس می کنم و یه بارم حس کردم در حالی که ایستادم و نماز می خونم از زمین فاصله می گیرم. معمولا هم نورهای اتاق کم و زیاد میشه. یاد گرفتم که توجهی به اونا نکنم.

یه بار سجادم خیلی نورانی تر به نظر می رسید. جای مهر رو سخت می تونستم ببینم. لکه های سفید کوچک نور رو هم معلق در هوا می دیدم. اون قدر احساس آرامش می کردم که نمی خواستم نمازم تموم بشه.

من هیچ کرامت یا قدرتی ندارم. فقط سعی کردم تمرکزم رو موقع نماز بیشتر کنم و هنوزم دارم تقویتش می کنم. همون کار ساده باعث شده چیزای عجیب ماورایی دیگه رو هم تجربه کنم. مثلا اگه برای نماز صبح خواب بمونم موجودی رو کنار تختم حس می کنم که باعث میشه بیدار بشم یا حتی صداشو میشنوم که سرفه می کنه تا بیدار شم. نمی دونم این موجود چی هست ولی قطعا نه به خاطر مهم بودن من بلکه به خاطر مهم بودن ادای نماز منو از خواب بیدار می کنه.