تجربه ماورایی – چله دردناک (نوشته حسین)

من از سال ۸۲ دنبال استاد علوم غریبه بودم و روزای زیادی رو میرفتم اینترنت سرچ می کردم تا ببینم استادی هست یا نه. همون طور که حدس می زنید هیچی پیدا نکردم. تا اینکه بعد اتفاقات زیاد دوستم یه استاد پاکستانی رو معرفی کرد. خونش زنجان بود. چون راهش دور بود تلفنی ازش راهنمایی خواستم. هدفم این بود که موکل بگیرم. گفت چهل روز برو فلان جا که متروکس و این دعاها رو بخون. بعدم قطع کرد.
من دیدم اصلا عملی نیست بخوام خونواده رو بپیچونم چهل روز برم بیابون. به هر حال باهاشون در میون گذاشتم. گفتن خطرناکه دزدا میان کلیه هاتو در میارن اصلا شاید استاده خودش آدم رباست. خلاصه نذاشتن.
منم رفتم باغ عموم چون واقعا از هر بیابونی متروکه تر بود. رفتم توی یه ساختمون نیمه خراب شده وسط باغ. دور خودم مندل کشیدم وسطش نشستم. کاغذ دعاها رو در آوردم و خوندم.
هیچ کس اونجا نبود. خیلی حالم بد شده بود. تنهایی داشت دیوانم می کرد. حاضر بودم برم خیابون با غریبه ها صحبت کنم ولی اینجا تنها نباشم. دیدم نمی تونم ادامه بدم چون تنها بودن اذیتم می کرد. خواستم از مندل بیام بیرون یه باد محکم خورد تو صورتم. حالم دو برابر خراب تر شد. شبش هم خوابای وحشتناک دیدم. ولی دیگه اتفاقی نیفتاد اما حالت افسردگی پیدا کردم.
به نظرم بدترین چیز چله نشینی همون تنهاییشه. اینکه باید جدا از بقیه چهل روز بمونی خودش می تونه آدم رو دیوونه کنه. ترجیح می دادم یه جن زشت بیاد پیشم ولی تنها نباشم.
به استاده زنگ زدم گفت چرا دعاها رو نصفه ول کردی؟ گفتم نتونستم. گفت اولش سخت بود چون عادت نکرده بودی بعد چند روز تحمل این تنهایی هم برات راحت می شد من شاگردایی دارم میرن کشورای دیگه تا یه ماه توی انزوای کامل باشن و تمرین کنن. گفتم والا من داشتم دیوانه می شدم. البته من آدم وابسته ای نیستم ولی اون لحظه خیلی دلم گرفت. حالا اون باد چی بود؟ گفت جنها رو آوردی پیش خودت بعد انتظار داری کاریت نکنن؟ من یه کاری می کنم دور شن. بعدم قطع کرد.
چند روز دیدم حالم بهتره ولی دوباره افسردگیم شروع شد. شایدم دیدم به دنیا تغییر کرد. نمی دونم وقتی قراره ما رو تو قبر بذارن و تنها بمونیم چه طوری قراره اون تنهایی رو تحمل کنیم؟
بعد اون مدت دیگه دنبال ماورا نبودم تا اینکه دوباره اتفاقاتی افتاد که هوس کردم برم سراغش مثل تجربه بختک و اینا. اگه وقت شد در مورد اونم می نویسم.