عدم سوء استفاده از کودکان مدیوم

کودکان تا سنین پایین، مدیوم های طبیعی هستند و ممکن است خودشان هم متوجه عجیب بودنشان نشوند چون نمی توانند خود را در قالب ذهن و تجارب یک فرد بزرگسال بگذارند و بفهمند چیزهایی که مشاهده می کنند و یا صداهایی که دریافت می کنند نه تنها طبیعی نبوده بلکه می تواند یک فرد بزرگسال را به مرز سکته برساند.

با افزایش سن، کم کم این تجارب مدیومی و خاطرات آن کم رنگ تر می شوند و کودک سابق تبدیل به یک شخصی که به آن فرد عادی (کسی که مانند بقیه قدرت ماورایی خاصی ندارد) می گوییم.

اما با توانایی های مدیومی کودکان چگونه رفتار کنیم؟

متاسفانه والدین یا از این توانایی های کودکان نگران می شوند و آنها را دچار توهم و بیماری روانی می دانند و یا آنها را تنبیه می کنند تا دیگر این دروغ ها را به هم نبافند و برایشان تعریف نکنند. بنابراین کودک حس می کند باید این مسائل را در خود بریزد تا زمانی که گذر زمان او را وارد مسائل دنیای مادی کند و کم کم نیروهای خود را از دست بدهد و حتی یادش نیاید چه چیزهایی را دیده و تجربه کرده است.

از طرف دیگر، متاسفانه والدینی که خودشان دارای معلومات ماورایی هستند از این توانایی های کودک خود استقبال کرده و او را تشویق می کنند که مهارت های خود را افزایش دهد. حتی ممکن است کودک را مجبور کنند تا به طور حرفه ای وارد این زمینه ها شده و اطلاعات مفیدی را به والدین خود انتقال دهد. این کار می تواند نوعی کودک آزاری باشد چون خود او چنین راهی را انتخاب نکرده و چه بسا بعدها مشکلات زیادی برای او به خاطر ارتباط عمدی با موجودات دیگر که همه آنها دوستانه نیستند پیش بیاید. کودک از مسیر طبیعی که باید طی کند باز می ماند و ممکن است توانایی خود را تا سنین بالا به خاطر تمرینات و فشار بیشتری که تحمل کرده حفظ کند ولی هنوز در سنی نباشد که قابلیت هضم همه آن اطلاعات ماورایی را داشته باشد.
برخی از والدین مخصوصا در کشورهای خارجی که مدیومی یکی از روش های کسب درآمد پذیرفته شده است از کودک خود به اجبار و یا با دادن رشوه می خواهند که برای افراد زیادی کار مدیومی کند هر چند که از این کار خسته شود و یا به خودش آسیب برساند.

پس رویکرد مناسب در برابر توانایی های مدیومی و ماورایی کودکان چیست؟

ابتدا باید توانایی های آنها را طبیعی بدانید. نه به آنها تهمت دروغ و بیماری بزنید و نه علاقه ای برای شنیدن تجارب آنها داشته باشید و نه کاری کنید که قدرت خود را سرکوب کنند. اجازه بدهید زمان این مسئله را حل کند. همه کودکان این مرحله را گذرانده اند و روزی توانایی های عجیب آنها به باد فراموشی سپرده می شود و زندگی عادی خود را دنبال می کنند.

اگر کسی مایل است کار مدیومی و تقویت قدرت های ماورایی را دنبال کند بهتر است به سن عقلی و پختگی روحی مناسب رسیده باشد و مجددا با تلاش و تمرین، توانایی های سابق خود را بیدار کند و مسئولیت تمام کارهای خود را بر عهده بگیرد.

متاسفانه در برخی کتب خطی برای رویت موجودات دیگر و گرفتن اطلاعات غیبی از کودکان نابالغ استفاده می شود و ممکن است کودک را دچار آسیب های دائمی کند. برای نمونه تجربه یکی از کاربران سایت آرنوشا را مطالعه نمایید:

سلام. من محدثه از اهواز و صاحب دختری ۶ ساله هستم. یه شب خونه ما مهمونی بود. چند تا از دوستای دعانویس شوهرم هم دعوت بودن. یکی از دعانویسا از اول به دخترم بد نگاه می کرد. فکر می کردم مرض جنسی داره و خواستم به شوهرم بگم تا بیرونش کنه ولی دیدم همه رفتارای دعانویس عجیبه. مدام ورد می خونه و فقط به چشمای دخترم نگاه می کنه. خیالم یه کم راحت تر شد ولی بازم نگران بودم. مهمونای دیگه اصرار کردن دعانویسا یه کار جالب براشون انجام بدن. همون دعانویسی که به دخترم نگاه می کرد و اسمش عماد بود گفت یه تشت بزرگ بیارید. توش دعا نوشت و پر آب کرد. بعد به دخترم گفت بیا کنار تشت. شوهرم با خوشحالی دخترم رو برد کنار تشت. اونم خیره شده بود به آب. دعانویس گفت چی می بینی؟ دخترم شروع کرد صحبت کردن و گفت فلان مهمون رو می بینم که چه وسایلایی با خودش داره. اون مهمونمون تعجب کرد و گفت این دختر غیب بینه؟ بذار منم توی تشت رو ببینم ولی کسی چیزی ندید. چند شب بعد دیدم دخترم تب کرده و کابوس می ببنه. میگه چند تا آقای سیاه قد بلند میان اذیتش می کنن. دخترم خیلی افسرده شده بود و منم کاری از دستم برنمیومد. به شوهرم گفت دعانویسه رو خبر گفته گفت فعلا نیست رفته بندرعباس. نمی دونم چرا دخترم این جوری شد. من هرگز اون دعانویس ملعون رو نمیبخشم و امیدوارم خودش هیچ وقت بچه دار نشه و این بلاها را رو سر بچه های خودش هم نیاره چه برسه به دیگرون.