خطر انجام تلقین در بیداری

تلقین کردن و تکرار عبارات مثبت می تواند ما را تبدیل به چیزی کند که در آن تلقین از خودمان خواسته ایم. منتها بسیار مهم است که این تلقین را چه زمانی انجام داده باشیم.

وقتی شخص وارد حالت هیپنوتیزم نشده باشد و در بیداری کامل و با فعال بودن ذهن منطقی بخواهد به خودش تلقین کند نه تنها کمک چندانی به خود نمی کند بلکه زمینه آزار و شکنجه روانی خود را نیز فراهم می کند خصوصا اگر فرد دارای مشکلات ریشه ای و بیمارگونه باشد وگرنه تلقین های ساده مبنی بر اینکه الان پرانرژی و سرحال است مشکلی نداشته و کمک کننده هم هستند.

اما در مواردی که مشکلات پیچیده وجود دارد برای مثال اگر به فرد بیمار بگویید تو افسردگی ات برطرف شده و شاداب هستی ممکن است شخص برآشفته شده و بگوید کجای من بدون افسردگی و مالامال شادی است؟ چرا دروغ می گویی؟ این حرف خنده دار و مضحک است و نوعی کنایه است. من فقط باید سعی کنم جلوی خنده خود را بگیرم.

بنابراین تلقین در بیداری برای افراد بیمار ممکن است سبب شود که بیشتر عذاب وجدان از عدم مداوایش گرفته و مشکلات و ناراحتی هایش را بیشتر و بیشتر مرور کند. چون هر زمان که بخواهد آن تلقین را در بیداری برای بهبود خودش تکرار کند تنها یاد این میفتد که پس فلان مشکل را هم دارد و آن قدر خنده دار و ناراحت کننده است که هر بار باید با انجام تلقینها یاد آنها بیفتم!

بنابراین تا وقتی بخش قضاوت کننده انسان در طی هیپنوتیزم به خواب نرفته باشد و میزان تجزیه تحلیل های بیهوده در انسان کم نشده باشد، تلقینات نه تنها موثر نیستند بلکه مقاومت ما نسبت به آنها را افزایش داده و حتی ممکن است آنها را مضحک و گول زننده و دروغ بدانیم در حالی که در حالت خلسه، دروغ می تواند تبدیل به واقعیت شود و شخص آن را بپذیرد و مداوا شود.

بنابراین اگر برای موارد ساده برای افزایش شهامت و شادی سطحی و پرانرژی بودن می خواهید در بیداری به خود تلقیناتی کنید مشکلی ندارد ولی در مورد مسائلی که ذهن شما شدیدا علیه آنها واکنش نشان می دهد و اعتقادی به تلقین شما ندارد حتما باید از هیپنوتیزم استفاده کرد و سپس آن تلقینها را وارد ضمیر ناخودآگاه ساخت.