اشتباهات در هنگام شروع مراقبه

مسلما شروع هر کاری بدون مشورت و اطلاعات درست میتونه به راهی نادرست ختم بشه. مدیتیشن هم همین طوره. گاهی افراد برای ایجاد یک برنامه منظم روزانه برای مراقبه کردن اشتباهاتی رو مرتکب میشن که میتونه کلا اونها رو از ادامه راه دلسرد کنه. تو این مقاله به مهمترین اون اشتباهات میپردازیم.

۱- به تعویق انداختن زمان شروع مراقبه

برخی از افراد تنها میل به خوندن بیشتر در زمینه مدیتیشن رو دارن و فواید اون رو بررسی میکنن و کتابی نمونده که راجبش نخونده باشن. ولی آیا مثلا اگه ما در مورد ورزش و تناسب اندام کتاب بخونیم بدن ما هم متناسب میشه و چربی میسوزونیم؟ تا وقتی کاری رو شروع نکنیم و انجام ندیم هیچ تاثیری رومون نداره. بنابراین به تعویق انداختن زمان شروع مراقبه رو کنار بذارید و واقعا اون رو انجام بدید. دو کار از بدترین کارهایی هستن که ما میتونیم انجام بدیم. یکی قدم اول رو برنداشتن و دیگری ادامه ندادن اون قدم اول. بنابراین شروع کنید به برداشتن قدم اول و آغاز تمرین مراقبه در اسرع فرصت.

۲- آماده نکردن محیط مراقبه

اگر میخواید واقعا علاقه مند به مراقبه کردن بمونید و تمرکز فکر بهتری موقع تمرین داشته باشید حتما یک محیط مناسبی رو برای این کار در نظر بگیرید. برای مثال محیط آرام و تمیز بوده و افراد دیگه در اون رفت و آمد نداشته باشن، اشیایی که براتون مقدس هستن رو اونجا قرار بدید، شمع روشن کنید، لباسهای مخصوص مراقبه بپوشید و … با این کار ذهن شما میفهمه که وارد فاز جدیدی شده و نباید درگیری های ذهنی و مشغله های قبلی خودش رو وارد جلسه مراقبه شما بکنه.

۳- اختصاص ندادن زمان خاص به مراقبه

این طور تمرین نکنید که بگید هر موقع از روز شد و هر چند دقیقه که شد تمرین کنید. در این صورت خیلی زود تمرین رو کنار میذارید و هیچ تعهدی هم ندارید. شما باید به ضمیرناخودآگاهتون یاد بدید که باید زمان های خاصی رو فقط یک کار مشخص انجام بده و به صورت عادت در بیاد. برای مثال سعی کنید همیشه اول صبح مراقبه کنید (یا زمان مشخص دیگه). همچنین تعداد دقایق مدیتیشن کردنتون هم مشخص باشه.

۴- سخت گیری بیش از حد در مراقبه و ناامیدی

برخی از افراد به شدت سعی دارن روند مراقبه کردنشون رو مورد قضاوت قرار بدن و فکر کنن که باید نتیجه ای مثل مراقبه گرهای حرفه ای داشته باشه. این که شما اوایل (منظور از اوایل میتونه چند ماه اول باشه) حتی چند ثانیه پشت سر هم تمرکز ندارید عادی هست و باید اجازه بدید با تمرین بیشتر، عضلات ذهنی تون قوی بشن. در واقع درست مثل عضلات بدن میمونه که در طی ورزش کردن میخواد قوی بشه. آیا یه روزه قدرتمند میشه؟ گاهی برای پرورش یک عضله ساده باید ماه ها و سالها تمرین کرد. این مورد راجب کارهای ذهنی که سخت تره و به زمان بیشتری نیاز داره. پس ناامید نشید و فرداش دوباره شروع کنید به تمرین کردن.

۵- منتظر نتیجه زودرس بودن در مراقبه

ما در عصری زندگی میکنیم که تبلیغات زیادی در مورد اثرات سریع محصولات داره. مثل قرص های لاغری که ادعا میکنن سه روزه شما رو مانکن میکنن، قرعه کشی هایی که شما رو یه شبه میلیونر میکنن، آموزشهای زبانی که ادعا میکنن شما رو یه ماهه استاد زبان میکنن و … بنابراین خود به خود توقع افراد از انجام امور رفته بالا و همیشه منتظر نتیجه زودهنگام هستن. متاسفانه مدیتیشن این طور نیست و خیلی آهسته اثراتش رو نشون میده. در واقع انجام اون مثل خیس شدن تدریجی در هوای مه آلود هست. شما در هوای شرجی شدید نمیفهمید که کی خیس شدید ولی اگر مدت ها در اون ببینید بلاخره غرق در آب میشید. مراقبه هم همین طوره….ممکنه خودتونم نفهمید که چه قدر پیشرفت کردید چون تدریجی و کند هست و گاهی سالها طول میکشه تا نتیجه مورد نظر نهایی رو بده. به هر حال نباید ناامید شد و باید همچنان تمرین کرد.

۶- پریدن ناگهانی به مراقبه و جهیدن ناگهانی از اون

برخی از افراد یه مرتبه بدون مقدمه شروع میکنن از روز اول ۴ ساعت مراقبه میکنن و بعد از چند روز به همون سرعت هم از مراقبه خداحافظی میکنن. برای شکل گیری عادات روزانه اونها رو از کم شروع کنید و کم کم زیادش کنید تا براتون سخت نباشن. برای مثال از پنج دقیقه مراقبه شروع کنید و همون رو کم کم به نیم ساعت برسونید و پس از ماه ها تمرین میتونید اون رو کمی بیشتر و بیشتر کنید. بنابراین هیچ گاه از اول یه لقمه درشت برندارید. سنگ بزرگ نشانه نزدن هست. وقتی هم که شروع کردید به مراقبه دیگه قطعش نکنید و همه روزه انجام بدید و هیچ روزی رو جا نندازید. چون وقتی یک روز جا میفته ذهن تنبل میشه و میگه اگه اون روز انجام ندادم پس بازم انجام ندم چیزی نمیشه و همین میشه که کلا مدیتیشن رو کنار میذاره. پس بهترین کار، آهسته و پیوسته بودن هست.