بررسی پیوند منحصر به فرد مغزی در بین زوج‌های عاشق

مطالعه‌ای که اخیراً در نشریه NeuroImage منتشر شده است، نشان می‌دهد که مغز زوج‌های عاشق در هنگام پردازش احساسات خاص با هم هماهنگ است. این تحقیق نشان داده است که زوج‌های عاشق در مقایسه با دوستان نزدیک، هنگام تماشای ویدیوهای احساسی با همدیگر، هم در رفتار و هم در فعالیت مغزی همگام‌سازی بیشتری دارند. این یافته‌ها به مکانیزم‌های عصبی عمیق که روابط عاشقانه را از دوستی‌ها متمایز می‌کنند، نور می‌افکنند.

 اهمیت احساسات در روابط انسانی

احساسات نقش مهمی در روابط انسانی ایفا می‌کنند و بر همه چیز از نحوه حل تعارضات گرفته تا نحوه حمایت عاطفی از یکدیگر تأثیر می‌گذارند. تحقیقات قبلی نشان داده‌اند که روابط عاشقانه به‌ویژه با ارتباطات عاطفی عمیق مشخص می‌شوند که می‌توانند تجربه‌ها و ابراز احساسات ما را عمیقاً شکل دهند. در حالی که به خوبی مشخص شده است که زوج‌های عاشق تمایل به بیان عاطفی بیشتر و وابستگی بیشتری نسبت به دوستان دارند، مکانیزم‌های عصبی خاصی که این ارتباط عاطفی عمیق‌تر را به وجود می‌آورند، عمدتاً ناشناخته باقی مانده‌اند.

هدف تحقیق

محققان این مطالعه با هدف پر کردن این شکاف، بررسی کردند که چگونه روابط عاشقانه می‌توانند هماهنگی عاطفی را در سطح عصبی تحت تأثیر قرار دهند. آنها می‌خواستند تعیین کنند که آیا دینامیک‌های منحصر به فرد عشق عاشقانه می‌تواند در فعالیت مغزی، به‌ویژه در قشر پیش‌پیشانی که به دلیل نقش آن در تنظیم احساسات و شناخت شناخته شده است، منعکس شود یا خیر.

دکتر ژنگده وی، استاد و عضو آزمایشگاه نوروسایکولوژی شناختی در دانشگاه علم و فناوری چین و نویسنده اصلی مطالعه، گفت: “در چین، ما اغلب از آیه‌ای از لی شانگ‌یین (李商隐) استفاده می‌کنیم که می‌گوید: «قلب‌های ما یکی است، گوش‌های تو می‌تواند ندای درونی من را بشنود». از زمانی که در جوانی این شعر را شنیدم، به پدیده ارتباط شهودی بین دو فرد جذب شدم.”

 روش تحقیق

برای انجام این مطالعه، محققان ۲۵ زوج عاشق و ۲۵ جفت دوست نزدیک هم‌جنس را که همگی دانشجوی دانشگاهی در چین بودند، استخدام کردند. زوج‌ها بین سه ماه تا سه سال در رابطه بودند، دوره‌ای که برای مطالعه جنبه‌های عصبی و فیزیولوژیکی عشق به دلیل طبیعت انتقالی آن مهم است. دوستان حداقل سه ماه یکدیگر را می‌شناختند و براساس معیارهای مطالعه به عنوان دوستان نزدیک در نظر گرفته می‌شدند.

مشارکت‌کنندگان خواسته شد تا یک سری کلیپ‌های ویدیویی احساسی را تماشا کنند در حالی که فعالیت مغزی آنها با استفاده از تکنیکی به نام EEG هایپر اسکنینگ ثبت می‌شد. این روش امکان ضبط همزمان سیگنال‌های مغزی از دو نفر را فراهم می‌کند و اندازه‌گیری همگام‌سازی بین فعالیت‌های عصبی آنها را ممکن می‌سازد. کلیپ‌های ویدیویی به طول ۵۰ تا ۲۵۰ ثانیه انتخاب شدند تا مجموعه‌ای از احساسات، از جمله شادی، غم، خشم، ترس و انزجار را برانگیزند.

 یافته‌های اصلی

تحلیل داده‌ها نشان داد که زوج‌های عاشق همگام‌سازی بالاتری هم در رفتار و هم در فعالیت عصبی در مقایسه با دوستان نزدیک هنگام تماشای ویدیوهای احساسی مشابه دارند. این همگام‌سازی به‌ویژه در باند فرکانس آلفا، که با تنظیم عاطفی و پردازش شناختی مرتبط است، قابل توجه بود.

مطالعه همچنین رابطه جالبی بین کیفیت رابطه و همگام‌سازی عصبی نشان داد. زوج‌هایی که کیفیت رابطه پایین‌تری داشتند، سطوح بالاتری از همگام‌سازی عصبی را نشان دادند. در حالی که زوج‌هایی که کیفیت رابطه بالاتری داشتند، همگام‌سازی رفتاری بهتری نشان دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهند که ممکن است یک رابطه جبرانی بین کیفیت رابطه، همگام‌سازی قشر پیش‌پیشانی و همگام‌سازی عاطفی وجود داشته باشد.

نتیجه‌گیری و آینده‌پژوهی

این پژوهش نشان می‌دهد که فعالیت عصبی، به‌ویژه در قشر پیش‌پیشانی، می‌تواند به عنوان یک نشانگر فیزیولوژیکی برای تمایز روابط عاشقانه از دوستی‌ها عمل کند. دکتر وی اظهار داشت: “روابط عاشقانه و دوستی‌ها دو نوع رابطه کاملاً متفاوت هستند که عملکردهای عصبی و مکانیزم‌های عصبی متفاوتی دارند.”

با این حال، این مطالعه دارای محدودیت‌هایی نیز بود، از جمله نمونه‌ای که فقط شامل دانشجویان دانشگاهی تحصیل‌کرده و دگرجنس‌گرای چینی بود، که ممکن است به طور کامل تنوع تجربیات و تأثیرات فرهنگی بر روابط را نشان ندهد.

به گفته دکتر وی، برای درک بهتر مکانیزم‌های عصبی زیربنایی همگام‌سازی عاطفی در روابط عاشقانه، مطالعات آینده باید شامل نمونه‌های متنوع‌تری باشد و از روش‌های تصویربرداری مغزی پیچیده‌تری استفاده کند.

این مطالعه، با عنوان “همگام‌سازی عاطفی بیشتر با کیفیت رابطه در روابط عاشقانه تعدیل می‌شود و نه در دوستی‌های نزدیک”، گامی مهم به سوی درک عمیق‌تر از مکانیزم‌های عصبی حاکم بر روابط انسانی است.