معرفی تنفس هولوتراپیک

یکی از روش های تحریک حالات فراآگاهی، تنفس هولوتراپیک یا Holotropic Breath است. روش های تنفسی دیگر هم برای این منظور وجود دارد مثل روش ویم هاف و پرانامایا.

کلمه هولوتراپیک ریشه یونانی دارد به معنای حرکت به سمت یکی شدن. این سبک تنفسی توسط استنیسلاو و کریستین گروف ابداع شده است. علاقه آنها به ابداع روشی برای تغییر سطح آگاهی و حتی استفاده درمانی از آن از سال های ۱۹۷۰ آغاز شد. آزمایش های آنها نشان داد که بالا رفتن سطح اکسیژن خون با این روش تنفسی می تواند اثرات زیادی بر مغز بگذارد.

تئوری پشت پرده تنفس هولوتراپیک

تغییر سطح آگاهی که در اثر تنفس هولوتراپیک رخ می دهد به دلیل بالا رفتن میزان اکسیژن در خون و کاهش کربن دی اکسید است و می تواند باعث شود که انسان به بخش هایی از آگاهی خود دست پیدا کند که در حالت عادی قابل دسترس نیست. استنیسلاو گروف که خود یک روان درمانگر است گفته است که با این روش تنفس ممکن است خاطراتی از قبل حتی تجربه های مربوط به زمان تولد هم قابل یادآوری باشد.

تنفس هولوتراپیک چگونه تمرین می شود؟

این روش هم تحت نظر یک مربی و هم گروهی تمرین می شود. تمرین به صورت دو به دو انجام می شود. یکی وظیفه انجام تنفس و دیگری نظاره گر کار او است و مراقب احوالات او است ولی دخالت بیشتری نمی کند. از شرکت کننده ها خواسته می شود که هم سرعت و عمق تنفس خود را افزایش دهند.

یک جلسه تمرین می تواند بین ۲ تا ۳ ساعت باشد و تمرین کننده در این مدت روی زمین دراز کشیده و با انجام تنفس به شیوه گفته شده و گوش دادن به موسیقی های برانگیزاننده به سطوح مختلف آگاهی می رسد. موسیقی برای این استفاده می شود تا به روند فرو رفتن در حالت خلسه کمک کند.

بعضی از شرکت کننده ممکن است هیجانات زیادی نشان دهند و گریه کنند ولی بعضی دیگر آرام بمانند. تجربه های احساسی قبلی امکان دارد که دوباره تجربه شوند. احساس شادی، رهایی و یا حالت مراقبه و بیداری روحی هم می تواند حس شود. برخی شرکت کننده ها گزارشاتی از دیدن چیزهای معنوی و یا رسیدن به حالت عمیقی از اعتماد به خود، رهایی از استرس و پیدا کردن ذهن باز برای حل مشکلات داده اند.

کسانی که به شرکت کننده ها کمک می کنند همه چیز را تفسیر نمی کنند ولی تنفس کنندگان را تشویق می کنند تا با ذهن باز به تجارب احیا شده نگاه کنند و تجربه های خود را درک کنند و از آنها برای شفای درونی استفاده کنند.

از آنجا که میزان رها شدن بار احساسات و هیجانات در این روش بالا است پس بهتر است که این شیوه تنفسی زیر نظر یک مربی تمرین شود. این مربی ها دوره های بیش از دو سال و حدود ۶۰۰ ساعت آموزش را پشت سر می گذرانند تا بتوانند هر حالت ممکن را کنترل کنند.

محدودیت های تنفس هولوتراپیک

وقتی تنفس طوری کنترل می شود که به مدت طولانی و برای چند ساعت، میزان کربن دی اکسید خون کاهش پیدا کند، تغییراتی فیزیولوژیکی و رفتاری مختلفی ایجاد می شود و ممکن است این تغییرات شدید باشند. پس این نوع روش برای افراد زیر مناسب نیست:

– کسانی که سابقه بیماری قلبی دارند
– فشار خون بالا
– کسانی که اخیرا جراحی شدید داشته اند
– زنان حامله
– کسانی که به بیماری های روانی شدید مبتلا هستند
– حملات پانیک
– گلوکوم
– پوکی استخوان
– تشنج و …

پس تنفس هولوتراپیک یک روش درمانی مجزا نیست و مکملی است برای افرادی که مشکلات واقعا خاصی نداشته باشند. حتی اگر برای پیشرفت روحی استفاده شود باید تحت نظر مربی دوره دیده انجام شود.