ارتباط فرضیه پیوستگی و آزمون واقعیت

در این مقاله می خوایم بررسی کنیم که چرا بعد از مدتی انجام آزمون های واقعیت، اونها رو در خواب انجام میدیم. یک فرضیه روان شناسی به نام فرضیه پیوستگی یا Continuity Hypothesis میگه که بسیاری از رویاها ادامه چیزهایی هستن که در زندگی روزمره تجربه می کنیم و یا بهشون اهمیت میدیم. “کالوین هال” اولین محققی بود که گفت بعضی از مضامین رویاها می تونن بازتاب ایده ها و نگرانی های روزمره و فعالیت های اونها باشن و نه فقط وسیله ای برای ارضای خواسته ها و آرزوهایی که در بیداری نمی تونیم بهشون برسم. این دانشمند نتیجه گیری کرده بود که بیشترین چیزهایی که در رویاها تکرار میشن تصاویر عجیب و غریب نیستن بلکه خیلی از اونها رو مسائل، روابط و فعالیت هایی که فرد رویابین در بیداری تجربه می کنه تشکیل میده. در حقیقت، بسیاری از رویاها از اشیا، اشخاص، روابط و فعالیت های ساده ای تشکیل میشن که فرقی با چیزهایی که در روز با اونها رو به رو میشیم ندارن.

پس پیوستگی بین محتوای رویا و خواب بسیار قوی هست و البته ممکنه در بعضی از رویاها هم چنین چیزی نباشه و محتواهای عجیب و غریب تر دیده بشه که تعداد اونها کمتر هست.

بنابراین فرضیه پیوستگی به ما کمک میکنه که درک کنیم چرا وقتی عادتی مثل آزمون واقعیت رو برای آگاه شدن در رویاها و تجربه رویابینی تمرین می کنیم، بعد از مدتی می تونیم به طور غیرارادی، آزمون واقعیت رو در داخل رویاها انجام بدیم و خواب روشن داشته باشیم.

فرضیه مشابه دیگه ای به نام dream-lag effect هم وجود داره که مربوط می شه به اینکه چه مدت یا تا چند شب بعد از یک اتفاق ممکنه خواب اون رو هم ببینیم. قبل از انجام تحقیقات، انتظار میرفت که به احتمال خیلی زیاد، شب بعد از یک اتفاق، خواب اون چیز رو ببینیم ولی حقیقت این طور نبود بلکه معمولا ۵ الی ۷ روز بعد از یک اتفاق، زمان لازمه تا خواب اون چیز به احتمال زیاد دیده بشه و معمولا هم این امر در خواب REM اتفاق میفته. اگه بخوایم این مفهوم رو در مورد انجام آزمون واقعیت یا تست خواب برای رویابینی به کار ببریم یعنی اینکه نباید انتظار داشته باشید هفته اول انجام آزمون واقعیت، نتیجه خاصی در رویاهاتون ببنید بلکه به احتمال زیاد بین ۵ الی ۷ روز بعد از شروع اون تمرینات، تازه ممکنه آزمون های واقعیت رو در خواب هم انجام بدید.