آیا افراد ثروتمند از حس دلسوزی کمتری برخوردار هستند؟

همیشه این سوال در ذهن بشر وجود داشته است که چرا افرادی که از طبقات اجتماعی بالا هستند معمولا حس دلسوزی و همدردی کمتری نسبت به سایر افراد دارند. تحقیقات علمی مختلف نیز این موضوع را ثابت می کند که البته در مورد همه افراد ثروتمند صادق نیست و انسان های خوب و دلسوز در همه اقشار جامعه یافت می شوند ولی تعداد آنها در بین افراد ثروتمند نسبت به سایر افراد جامعه کمتر است.

یک عصب شناس به نام مایکل وارنوم از دانشگاه آریزونا مقاله ای را در این باره در سال ۲۰۱۵ در مجله فرهنگ و مغز به چاپ رسانده است. او از ۵۸ شرکت کننده که شامل افرادی با میزان درآمد مختلف و طبقه اجتماعی متفاوت بودند سوالاتی را پرسید و در زمان دریافت جواب، مغز آنها را توسط دستگاه EEG اسکن کرد تا واکنش امواج مغزی آنها را نسبت به مشاهده تصاویر افراد معمولی و افراد فقیر ثبت کند.

اگرچه کسانی که از ثروت و درجه اجتماعی بالاتری برخوردار بودند خود را افراد دلسوزی می دانستند ولی اسکن مغز آنها توسط EEG چیز دیگری را نشان داد. نتیجه این شد که هرچه قدر میزان امنیت و ثروت و طبقه اجتماعی فرد شرکت کننده بالاتر باشد مغز آنها واکنش کمتری نسبت به وضعیت دردناک دیگران نشان می دهد. بنابراین طبق این تحقیق، میزان دلسوزی و همدلی با افزایش دارایی و بالاتر بودن سطح اجتماعی فرد کاهش می یابد.

دکتر وارنوم تحقیق دیگری را در سال ۲۰۱۶ انجام داد و مشخص شد که دلیل این رفتار به کاهش فعالیت سلول های عصبی آینه ای این افراد برمی گردد. هر چه قدر یک نفر زندگی سخت تر و فقیرانه تری را پشت سر گذاشته باشد میزان فعالیت سلول های عصبی آینه ای در آنها بیشتر است و دقت بیشتری به رفتار دیگران می کنند. قبلا در مورد نقش سلول های آینه ای در ایجاد حس همدلی صحبت شده است.

تحقیق دیگری که توسط دکتر دیتز از دانشگاه نیویورک در سال ۲۰۱۶ انجام شد نشان داد که وقتی افرادی با طبقه اجتماعی بالا و درآمد زیاد در شهر راه می روند میزان توجه اجتماعی آنها کمتر است و تمایل کمتری به نگاه کردن به اطرافیان دارند. می توان نتیجه گرفت که وقتی فردی در حالت فقر بزرگ می شود بیشتر به دیگران تکیه می کند. آنها امنیت محیطی کمتری دارند و بنابراین بیشتر از دیگران می خواهند که این امنیت را برای آنها فراهم کنند. ولی اگر فرد از لحاظ مالی تامین باشد احساس امنیت و استقلال بیشتری می کند.

وقتی کسی از طبقه اجتماعی پایین و با درآمد کم باشد مجبور است بیشتر در فضای عمومی باشد، در صف های مختلف برای رفع نیازهای خود بایستد و کارهایی انجام دهد که به تعامل با دیگران نیاز دارد. چنین سبک زندگی به مهارت بالای اجتماعی نیاز دارد.

افراد ثروتمندتر هدف دیگری از بیرون آمدن از خانه و تعامل با دیگران دارند. آنها می خواهند سر بیزینس خود بروند و یا خود را با سرگرمی های مختلف خوشحال کنند. آنها تظاهر نمی کنند که قرار است جهان را نجات دهند. آنها خود را در اولویت قرار داده و اگر هم قصد کمک داشته باشند معتقدند که تا وقتی خود به جایی نرسیده اند نمی توانند دست دیگران را بگیرند.

همچنین حس دلسوزی وقتی افزایش می یابد که ما هم تجربه مشابه دردناکی با هم نوعان خود داشته باشیم. بنابراین راحت تر می توانیم خود را جای آنها حس کرده و وضعیت آنها را درک کنیم. این حالت در بین کسانی که از ابتدا ثروتمند و بدون درد بزرگ شده است بسیار کم رخ می دهد چون ممکن است هیچ گاه در شرایط بحرانی که دیگران تجربه می کنند قرار نگرفته باشد.