تجربه ماورا – شب تاریک روح (نوشته گرگ شب)

زمان طولانی است که در شب تاریک روح خودم سپری می کنم. اصطلاح عجیبیست؟ شب تاریک روح همان مرحله ای است که آدمی بعد از مدتی پیشرفت روحی یک مرتبه فرو می ریزد و هدف خود را گم می کند. او نمی داند از کجا امده و به کجا می رود؟ حالا چرا بعد از پیشرفت معنوی؟ چون کسانی که در خواب غفلت هستند چنین سوالاتی را نمی پرسند. شاید آنها سرگرم شمردن پول و زیاد کردن دوستان جنس مخالف هستند. برای کسی که در بالاترین نقطه شهر بیلیارد بازی می کند و یک پیک نوشیدنی او به اندازه حقوق یک ماه کارگر است پرسیدن در مورد هدف روح و خلقت انسان بسیار عجیب است زیرا او به شدت مشغول است. او مقصود خود را هر چند احمقانه هم که باشد پیدا کرده است. هدف یکی رسیدن به دوست دانشگاهی اش است و هدف دیگری ساختن برج در فلان محله. فرق هدف من و آنها فقط یک چیز است و آن اینکه رسیدن و حتی شناخت هدفم مرا از سرگردانی نجات می دهد و  شادمانم می کند ولی رسیدن به آرزوی دنیایی آنها لذتی بس کوتاه دارد.

رنج ندانستن بسیار دردناک تر از فقر مادی است. البته این برای کسی صادق است که علم برای او از ثروت ارزشمندتر باشد. ندانستن اینکه چرا اصلا مادرم مرا به دنیا آورد و چرا من، من هستم و دیگری نیستم آزارم می دهد. خواندن کتاب های فلسفه غرب و شرق هم کمکی نمی کند. نه تنها کمک نمی کند بلکه از چند جوابی، بیشتر سرگردان می شوم. یک معادله باید یک جواب داشته باشد. معادله ای که برای آن چند جواب وجود دارد و ممکن است هیچ کدام درست نباشد را چه کنم؟

ماندن در شب تاریک روح می تواند آن قدر آزار دهنده باشد که سرانجام باعث خودکشی شود. چنین انسانی خودش را می کشد تا زودتر به جواب و حقیقت دنیا برسد. ولی چه کسی گفته دنیای مردگان دنیای رسیدن به جواب ها است؟ اگر هم به جوابی برسم دیگر برای دانستن آن دیر شده چون من جواب را برای پیدا کردن هدف زندگی می خواستم نه مرگ. پس باید در همین دنیا به دنبال پاسخی برای سوالات عمیق روحم باشم.

هر روز که از خواب بلند می شوم و کاری را شروع می کنم با که چه شود آغاز و بعد تمام می کنم. همه روزها تکراری اند. زندگی همچون چراگاهی است که گوسفندان هر روز به چراگاه می آیند و می خورند و سپس برمی گردند و می خوابند. چراگاه ما انسانها هم محل کار و تحصیل ماست. و دوباره روز از نو روزی از نو…من این زندگی را زندگی گوسفندی می نامم. بودن در شب تاریک وجود مرا از میزان این زندگی گوسفندی و بوی تعفن آن آگاه کرده است. ای کاش نمی دانستم…یا شاید به جواب می رسیدم…بودن در این برزخ بی جوابی واقعا آزار دهنده است…

نویسنده: گرگ شب