تجربه ماورا – خیره شدن به آسمان شب (نوشته نگار)

سلام و درود خدمت همه شما

از کودکی به خواندن کتابهای اخلاق و عرفان اسلامی علاقه داشتم. این علاقه آن قدر در من زیاد شد که چند سالی در مشهد به حوزه رفتم تا عطش خود را نسبت به علوم و عرفان اسلامی کم کنم ولی هر چه قدر بیشتر در آن غرق می شدم تشنه تر می شدم. خانواده من به خاطر اینکه مذهبی نبودند با ادامه تحصیلات حوزوی من مخالفت کردند و من هم به احترام آنها حوزه را ترک کردم. انسان حتی اگر نماز مستحب هم بخواند ولی والدین او راضی به این کار نباشند آن نماز باطل است.

من در اوقات فراغتم زندگی نامه عرفا را می خواندم و لذت می بردم. یکی از آنها به خیره شدن به آسمان شب توصیه کرده بود ولی توضیح بیشتری نداده بود. بهترین زمان این کار هم نزدیک سحر بود. نمی دانستم این کار به خاطر درک شکوه عظمت خلق خدا است و یا شاید اثرات معنوی دیگر در این کار باشد.

آن موقع خانه ما حیاط دار بود و هوا آن قدر تمیز بود که می شد صدها ستاره را در آسمان دید. همیشه قبل از نماز صبح حتی با وجود سرمای شدید به حیاط می رفتم و به آسمان نگاه می کردم. در ابتدا چیز خاصی توجهم را جلب نمی کرد جز وسعت و عظمت آسمان و ستاره هایی که چشمک می زنند. تا بیش از یک ماه هر شب این کار را می کردم تا اینکه دیدم وقتی در جای تاریک مثل زیرزمین می روم نقطه های نورانی در هوا می بینم. فکر کردم توهم زده ام ولی در روشنایی هم نقطه های سفید نورانی معلق در هوا را گهگداری می دیدم. بعضی از آنها از گوشه چشمم رد می شدند.

دیگر هیچ فضای تاریکی برای من تاریکی مطلق نبود و داخل آن نورهای کوچک و ناپایدار زیادی می دیدم. دلیل آن را از هر کسی پرسیدم نمی دانست تا اینکه در این سایت خواندم که روشی برای باز شدن چشم سوم است که مشابه خیره شدن به آسمان است. فکر کنم روش این بود که باید دایره ای به اندازه سکه به رنگ سیاه درست کنیم و وسط آن یک نقطه سفید رسم کنیم و به آن خیره شویم. سپس چشم سوم فعال شده و نورهای سفید کوچک در فضا دیده می شوند و کم کم بزرگتر می شوند. به نظرم تاریکی آسمان مثل رنگ سیاه دایره و ستاره های روشن آسمان مثل همان نقطه سفید وسط دایره سیاه عمل کرده بودند و من خود به خود چشم سوم خود را با خیره شدن به ستاره ها و آسمان شب فعال کرده بودم.

البته من هنوز دلیل واقعی اینکه چرا بعضی از علما به تاریکی آسمان شب خیره می شدند را پیدا نکرده ام و فقط تجربه ماورایی خودم را گفتم.