تجربه ماورایی – سفر روح بدون کالبد (نوشته محمد.و)

سلام
من از بین مجموعه ای کامل از طیفهای متفاوت حوزه متافیزک از همان ابتدا که اطلاعاتم از این به قولی پکیج معنوی عظیم هنوز بسیار اندک بود(البته در حال حاضر هم اطلاعاتم زیاد نیست و دلیلش اقیانوس عظیم ماوراءالطبیعه است که داشتن اطلاعات و تجارب از تمام این موارد کاملا غیر ممکن است )بیشتر از همه جذب برونفکنی و بعد آگاهی در رویا و نیز تا حدودی ارتباط با ارواح مخصوصا ارواح نگهبان شدم.و در مورد مابقی مباحث ماورایی فقط تا حد امکان سعی کردم اطلاعاتی کسب کنم.و دلیل این محدودیتی که برای خود قائل شدم فهمیدن این مطلب بود که هر کدام از این موارد به نوبه خود گستردگی بسیار داشتند و از طرفی با رسیدن به دانش و قدرت برونفکنی و تا حدودی ارتباطهای صحیح با ارواح میتوانستم به شورو شعف درونی و نیز پختگی معنوی لازم برسم.در این میان نیز پس از مدتی متوجه شدم ارتباط برقرار کردن با ارواح تکامل یافته نیازمند تزکیه روح و نیز قدرت مدیومی بالایی میباشد و اکثر ارتباطهایی که افراد علاقه مند به تماس با ارواح پاک دارند در واقع توسط ارواح سرگردان و یا انواع موجودات پست اختری شکل میگیرد‌.به همین دلیل در این مورد نیز زیاد ورود نکردم.ولی در مورد برونفکنی یا پرواز روح تا حد امکان با جدیت و علاقه دانش و تجربه کسب نمودم.و هر چه بیشتر دانشش را می آموختم با موارد مرتبط تازه ای روبرو میشدم.اینها تماما مربوط به چگونگی ترک بدن بود و پس از آن تازه شروع ماجرا بود یعنی بعد از آموختن ترک بدن تازه ما با دنیایی از مسائل تازه وناشناخته روبرو میشویم.یکی از موارد در برونفکنی شناخت کالبدهای مختلفی است که هر کدام تحربه ای خاص و حس خاص خود را در برونفکنی داراست ولی اصولا کالبد غالبی که توسطش برونفکنی میشود کالبد اختریست که باز هم شناخت دقیق این کالبد بسیار پیچیده و سخت است.حال تصور کنید برونفکنی توسط کالبدهای بالاتر تا چه انداره میتواند دور از دسترس باشد.با این حال مواردی بوده که سوار بر کالبدهای بالاتر برونفکنی کرده ام ولی معدود.با این حال وصف لذت و دنیاهایی که با این کالبدها تجربه کرده ام حقیقتا دشوار است.یکی از این تجربه های زیبا مربوط به موردی بود که من اصلا متوجه خروج از بدنم نشدم و ناگهان از حالت بیداری یا خوابو بیداری خود را بر فراز آسمانی زیبا یافتم همه جا نورانی و شدیدا درخشان بود و آگاهی من به طور نا باورانه ای بسیار بالاتر از هر برونفکنی ویا حتی فراتر از آگاهی روزمره بود در این تجربه من متوجه شدم نقطه ای بسیار کوچک از آگاهی هستم ولی در عین حال انبساط و گستردگی بسیار عظیمی در خود حس میکردم.فقط آگاهی صرف.حالتی از بودن در تمام عالم و در عین حال بودن در نقطه ای خاص.در این تجربه من مناظر و یا تصاویر متعددی که در حالت اختری وجود دارد را نمیدیدم فقط در حالتی بسیار سرخوش بودم که مانند اتمی ریز در همه جا حضور داشتم از شدت شادی و لذت فریادهایی خارج از کنترل خود میزدم و میگفتم خدایا تو را در خود و کنارم حس میکنم.براستی که چنین حسی از وجود خدا بمراتب واقعیتر و نابتر از دیدن مثلا هیبتی از خدا بود.اصلا دیدن در این حالت مفهومی نداشت ارزشی نداشت نمیدانم بهشت برین خداوند چه مناظر و یا افرادو اماکنی دارد ولی این حس که درون خداوند وجود داشته باشی و فقط عشق و آرامشو شادی بکر ادراکاتت باشد بنظرم بهشت حقیقی و بالاترین درجاتش است.بی حکمت نیست که خداوند فرموده بالاترین لذتی که به بنده ام میدهم دیدار و همجواری کنار من است.وقتی به این تجربه می اندیشم براستی بهشتهای اختری که چندباری از آنها دیدن کرده ام در برابرش ملال آور است و من مطمئنم ازین درجه بالاتر نیز وجود دارد که انسان در بند تن و حتی کالبدهای پایینتراز روح خالص توان لحظه ای حس کردنش را نخواهد داشت ما ادراکاتمان از حقایق عوالم فوق برتر که تمامی ندارند هیچ است.با اینکه عواطف و احساساتم مملو از این احساس است متاسفانه بیش از این قادر به توصیفش نیستم.